Merk Skauk

Chant of the Lightbearer...

2011-12-16T06:51:00.000-08:00

Only there for me!
Your verses of eleven...
Made from scratch!
With the aid of the light bearer.

My sacred aid!
Do you remember?
Let now be light!
Let the chaos rise!

Executing the plans
on behalf of His!
Yet, in the best
of the interests of mine!
For I am part
of everything!
I am a source
of a darkness divine!

Existence would be
unreal. Without me,
a word beyond all meaning!
A lone sound!
No ears to listen to it!
Hope without feeling...

Listen to me!
Feel my voice!
Listen
to the echoes of creation!
And never forget!
I am part of everything!
Executing
the righteous' salvation!

And nothing but mere
memories, everything is!
Distorted visions of the garden!
Projected images
of past sins!
Hurling my name in a way so sudden!

Yet, from the very beginning...
I've been the light
to be cast
upon all!
Do you remember?
Let now be light!
Let the bearer fall!

And I am the warmth to touch the hearts
and bring new life to the world!
And I am the blaze of utter rage
to scorch the soul of every man!
And I am the shadow to be sustained
by the sins that light casts
For I am part of everything!

I am part of everything!
Matrix for every living thing!
Co-creating the whole cosmos!
I am part of everything!

Fear me! Fear my words!
Fear yourselves!
And never forget!
I am part of everything!

Beer rules

2011-12-16T03:08:00.000-08:00

To be honest, I'm not sure why I have ever started this sentence... To be honest, I don't know why I'm even writing in english! Some things just seem right. Sometimes people need only a loose hook just to start... But I still don't know where to start, even though I have actually started! Let's see...

Getting to know people one has actually acquainted some time ago is fascinating. At least sometimes... And nothing fits better in a good chit-chat than a keg of chill, refreshing weissbier! Even though sometimes it might be better to talk about beer than actually drink! Don't get me wrong. I love beer! Yet talking about it has also a quality of its own. You get to understand what people mean when they say "bitter". And then you are the lucky guy to bring your favorite taste to mind and somehow actually taste it. Heh... Now that's a word I'm using a lot lately. "Actually"...

It's time that people came to realize that whatever is actual for someone might not be or most certainly IS not actual for anybody else in this world. Bitterness differs from bitterness and this kind of rule applies to every possible context or concept.

Talking about rules... People LOVE rules. And rulers... Rammstein have sung about it: "[...] Und halten uns an Regeln / wenn man uns Regel lässt [...]". Rules -and rulers- tend to fulfill man's need for order, to put it mildly. Or man's illusion of order, ACTUALLY.

What's even more irritating, especially when one has had one or two more litres than his usual amount of beer, is the misunderstanding this love of rules has caused, at least here in Greece. Any anglo-saxon has a small list of nouns in his everyday vocabulary, refering to "rule" or similar concepts with meaning assigned to each one accordingly, from which he may choose at any given situation. Here in Greece we have... TWO! "Νόμος" meaning "rule", "regulation" or "law" and "κανόνας" meaning "rule", "regulation", "norm", "canon" and "ruler", the instrument. To be fair we colloquially use the word "νόρμα" too, meaning "norm", yet not quite enough and not with the same connotation as the other two. And there lies a potential misunderstanding.

Using the word "κανόνας" both for "rule" and for "norm", people tend to mix up the two meanings somehow, taking for granted that a "κανόνας" is more often than not something imposed, like a rule, instead of something spontaneous, which is followed by the biggest portion of a population only because it is spontaneous, like a norm.

Well, it seems I'm getting carried away again... Might that mean that I love rules too? Or do I love to hate them? I'll say that's enough for now. Let's get back to beer.

Beer has a unique, almost infinite flexibility. In the most general sense possible, whatever is brewed via imposed fermentation of sugars, derived mostly from cereal grains, is a beer. Even sake, the japanese beverage, also refered to as "rice wine", is in fact more of a beer than a wine. And while people would think blonde, red, or ebony, pale or stark, full or clear when they hear the word "beer", not sake or, say, vinegar -and yes, there is beer vinegar- this is kind of foolish, because they'd miss a lot of flavour out there. Kind of my field of expertise, actually... Missing flavours... That's because of my sense of smell. Or my lack of it...

And that's what I believe has happened to people too... They lost their ability to smell. To smell every subtly different attribute in other people, every little daydream, every chance for change. That, I think, occured somewhere along the road of overpopulation. We've become so inconceivably populous that our accumulated reek and stink of loath and delusion has overwhelmed our fragile beauty. Not that there isn't any beauty anymore. There's just no way to see it, covered in fear and chagrin. So, people can now only sense the pungent and violent aromas. Not that they aren't beautiful in their own right, but people tend to mistake intensity for beauty all the more because of that situation...

Anyway, it's been a while and I have yet to find a solid subject to debate on. Maybe I'm forcing it too much. And that's really another thing that matters... Take it as a rule of thumb: norms work better than rules. Forcing something will get you nowhere eight times out of ten. Spontaneity rules! Of course some people thrive under pressure and there are also a lot of people who need rules in their lives, lest they fall apart. But then again they are the ones who have the innate need for rules. They are not forcing anything, even though they want to be forced.

I always liked a nice play on words. But this time I really think I'm getting nowhere with this. So I might as well just stop right now... Well, untill next time we'll contemplate on rules and impulses, beauty and the beast... Drink responsively...

Γκρήκλις

2011-03-03T15:12:00.000-08:00

Δεν θα σας δώσω έναν λόγο για να χρησιμοποιεί κανείς γκρήκλις. Δεν είμαι ούτε υποστηρικτής τους, ούτε πολέμιός τους. Θα σας πω όμως γιατί δεν τα βρίσκω επικίνδυνα όσο το παρουσιάζετε.

Φοβάστε ότι τα greeklish εκφυλίζουν τα ελληνικά... Αυτό στ' αυτιά μου ακούγεται λίγο παραμυθάκι. Είναι ακριβώς το ίδιο παραμυθάκι που χρησιμοποιούσαν οι κάποτε ανασφαλείς για τον εκφυλισμό των ελληνικών λόγω της στροφής από την καθαρεύουσα στη δημοτική και από το πολυτονικό στο μονοτονικό... Θεωρείτε ότι εκφυλίστηκε καθόλου η γλώσσα; Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για τους οποίους τα ελληνικά όχι μόνο δεν εκφυλίστηκαν από αυτές της αλλαγές, αλλά αναδείχθηκαν.

Ένας μόνο απλός λόγος είναι το πόσο προσιτή έγινε η γλώσσα στις μάζες και πόσοι περισσότεροι άρχισαν να ασχολούνται με αυτή πιο σοβαρά απ' όσο τις δέκα στείρες ώρες του εβδομαδιαίου σχολικού προγράμματος.

Λάβετε υπ' όψιν σας ότι η καθαρεύουσα όπως και το πολυτονικό ήταν κατασκευάσματα. Στην χειρότερη αποτελούσαν χονδροειδείς πατάτες σε μια προσπάθεια να εμπνευστεί ο κόσμος από το ένδοξο παρελθόν, στην καλύτερη μια σχετικά φίνα περιγραφή των κανόνων φωνολογίας των αρχαίων ελληνικών, η οποία όμως ήταν εντελώς μη πρακτική για το ευρύ κοινό και στην καθημερινή χρήση, μιας και η φωνολογία αυτή έχει αλλάξει αρκετά από την εποχή του Περικλή. Ένας γλωσσολόγος ξέρει πού χρησιμεύει η περισπωμένη, ως μέρος μιας περιγραφικής τυπολογίας, όπως ξέρει επίσης ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να τη χρησιμοποιεί κάποιος στον καθημερινό γραπτό λόγο, ούτε καν ένας φιλόλογος. Είναι ένα κατασκεύασμα, κυρίως (αν όχι μόνο) για την ευκολία των ερευνητών και την καύλα των ποιητών.

Κι όσο για την καθαρεύουσα; Το μόνο που θα πω είναι ότι λάθη γίνονται και στις καλύτερες οικογένειες. Και ναι, είναι λάθος να προσποιείται κάποιος, ή και να πιστεύει ακόμη, ότι μιλάει σωστά ελληνικά επειδή χρησιμοποιεί ανακατασκευασμένους τύπους που θυμίζουν αμυδρά κάποια μορφή αρχαίων ελληνικών η οποία υπήρχε μόνο στη νοσηρή φαντασία των κατασκευαστών των εν λόγω τύπων... Δεν νομίζω ότι τίθεται υπό αμφισβήτηση η πλύση εγκεφάλου υπέρ της "ορθής χρήσης" της γλώσσας. Κάτι τέτοιο συνέβη σε παραπάνω από μία χρονικές περιόδους, για να μην το πάω τόσο μακριά ώστε να πω ότι συμβαίνει και σήμερα ακόμη, έστω και σ' ένα μικρό βαθμό, ή σε μικρούς πυρήνες μέσα στο σύνολο του ελληνικού πληθυσμού. Αξίζει ίσως να σημειωθεί παρενθετικά ότι, σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις, άνθρωποι πασχίζουν να χρησιμοποιήσουν αρχαΐζοντες, εσφαλμένα κατασκευασμένους τύπους -όπως για παράδειγμα "αναπτύχθει" έναντι των ορθότερων "ανΕπτύχθει" και "αναπτύχθηκε"- χωρίς καν να είναι σε θέση να διαχωρίσουν τα γένη σε μια αντωνυμία. Κι όλο αυτό μόνο και μόνο επειδή ένας αρχαΐζων τύπος είναι φαινομενικά πιο "όμορφος", κάτι που για κάποιον λόγο τον κάνει αυτόματα και σωστό...

Μιλάτε για αποσύνδεση της γλώσσας από την προέλευσή της και κουτσούρεμα της ετυμολογίας της. Και με κάποιον μαγικό τρόπο θέλετε να με πείσετε ότι το ελληνικό αλφάβητο που χρησιμοποιούμε εγώ κι εσείς είναι το μόνο απολύτως κατάλληλο για να τα εκφράσει όλα αυτά... Αρχικά ας πιάσουμε την ετυμολογία.

Η μόνη σχέση αλφάβητου και ετυμολογίας είναι ότι το πρώτο υποστηρίζει την αποτύπωση της τελευταίας στο γραπτό λόγο και την κάνει να φαίνεται ως κάτι πιο απτό. Από 'κει και πέρα, η ετυμολογία έχει να κάνει κυρίως με την ορθογραφία, τον τυποποιημένο δηλαδή τρόπο γραπτής αποτύπωσης των μορφοφωνητικων κανόνων μιας γλώσσας. Γι' αυτόν τον σκοπό το ελληνικό αλφάβητο είναι ικανοποιητικά επαρκές. Όσο ακριβώς μπορεί να είναι και το λατινικό, ή οποιοδήποτε αλφάβητο εν πάση περιπτώση, αν υπάρχει αποτελεσματική αντιστοίχηση των γραφημάτων με τα φωνήματα.

Μιλώντας για μορφοφωνολογία, λέω να σας παραθέσω ένα πρόβλημα... Αναρωτηθήκατε ποτε τι θα κάνει οποιοσδήποτε πατρινός με τα "λι" και τα "νι" του, που ακόμη κι εγώ χρειάζεται να τα βάλω σε εισαγωγικά για να καταλάβετε τι εννοώ; Κάποτε υπήρχαν προσφύματα, και μέσα σ' αυτά το j... Γιατί λοιπόν ο πατρινός να μη γράφει το "λι" ως "lj" ή έστω ως "λj" και το "νι" ως "nj" ή "νj"; Η φωνολογία της πατρινής διαλέκτου δεν έχει δικαίωμα να συνεχιστεί; Ρώτησατε τον κρητικό αν τον βολεύει το "σ" που χρησιμοποιούν όλοι οι έλληνες και εκείνος το προφέρει ως "sh";

Προφανώς δεν υποστηρίζω την χρήση των γκρήκλις ως λύση, κι αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι τα εν λόγω "πρόβλημα" ΔΕΝ είναι όντως πρόβλημα στην πραγματικότητα. Στο σύνολο της ελληνικής γλώσσας το παχύ "σ" με το δικό μας "σ" είναι αλλόφωνα. Είναι δηλαδή εκφορές του ίδιου συμφώνου που διαμορφώθηκαν διαφορετικά από περιοχή σε περιοχή λόγω της διαφορετικής πορείας που πήρε κάθε διάλεκτος για τον οποιονδήποτε λόγο. Στην σημειολογία και την ετυμολογία όμως δεν έχουν καμία διαφορά... Ένα "σήμερα" με παχύ "σ" σημαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα με ένα "σήμερα" με το "σ" που εκφέρω εγώ. Άρα δεν υπήρχε ανάγκη να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό σύμβολο για το παχύ "σ". Απεναντίας αν γινόταν κάτι τέτοιο θα δυσκόλευε ενδεχομένως την επικοινωνία, γιατί εγώ δεν θα το χρησιμοποιούσα, ενώ ο κρητικός θα το χρησιμοποιούσε. Εξίσου θα δυσχέραινε και την ετυμολογική προσέγγιση ενός λήμματος ίσως, και εν τέλει μια τέτοια πρακτική εφαρμοσμένη σε γενικά πλαίσια θα διαιρούσε περισσότερο τους πληθυσμούς από το να τους ενώνει. Το ίδιο και για τα αντίστοιχα πατρινά...

Όμως μισό λεπτό... Οι πατρινοί μιλάνε τη διαλεκτό τους. Οι κρητικοί επίσης, όπως βέβαια συμβαίνει και με ένα σωρό άλλους Έλληνες... Μιλάμε δηλαδή για ζωντανά γλωσσικά ιδιώματα που εξελίσσονται δυναμικά, ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ μια πορεία αιώνων, αφού κατά πάσα πιθανότητα δεν εφμανίστηκαν από το πουθενά τον περασμένο μήνα. ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ λοιπόν με ένα, ως επί τω πλείστω καταγεγραμμένο, συγκεκριμένο παρελθόν, ακόμη κι αν κατά τα φαινόμενα δεν είχαν το απολύτως κατάλληλο και ταιριαστό εργαλείο-αλφάβητο για να εκφραστούν γραπτά...

Έχει όμως και συνέχεια...

Στην Καρδίτσα δεν κάνει ζέστη... Κάνει ζέστΑ... Η τυπολογία της νέας ελληνικής χρησιμοποιεί το ήτα ως κατάληξη ουσιαστικών θηλυκού γένους, ενικού αριθμού. Η χρήση της κατάληξης -α σε αυτήν την περίπτωση δεν προβλέπεται πουθενά από την γραμματική που διδάχθηκε κάθε ελληνόπουλο που έβγαλε δημοτικό, ισχύει όμως στην εν λόγω διάλεκτο. Γι' αυτό, το -η και το -α σε αυτήν την περίπτωση θεωρούνται αλλόμορφα. Χρησιμοποιούνται για τον ίδιο λόγο και το γεγονός ότι είναι διαφορετικά φωνήματα δεν αλλάζει το νόημα του μορφήματος. Αν ένας καρδιτσιώτης γράψει "ζέστα" είτε θα χαρακτηριστεί μπουρτζόβλαχος, μιας και εμείς είμαστε τόσο πρωτευουσιάνοι και high society και τα σχετικά, μη χέσω, είτε απλώς θα καταλάβουμε ότι μιλάει την συγκεκριμένη διάλεκτο, πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον γεννήθηκε εκεί ή μεγάλωσε εκεί... Πάντως αν δεν είναι κάτι διαλεκτικά εντονότερο, μια χαρά θα καταλάβουμε τι μας λέει. Το οποίο είναι αυτό που εγώ αποκαλώ "ζέστη". Ένας καρδιτσιώτης λοιπόν ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΙ τη διαλεκτό του, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από το τι γράφει και με ποιο αλφάβητο.

Εν τέλει τα βασικά επιχειρήματα μου είναι τα εξής...

Κανείς καρδιτσιώτης δεν διδάχτηκε ποτέ ότι το -α στο ζέστα είναι κατάληξη ουσιαστικών γένους θηλυκού, αριθμού ενικού. Τουναντίων, όλοι διδάσκονται ότι η "σωστή" κατάληξη είναι το -η. Κι όμως στην Καρδίτσα λένε ζέστΑ εδώ και πολλές γενιές με απόλυτη συνέπεια, μιας και είναι μορφοφωνητικός ΚΑΝΟΝΑΣ της εν λόγω διαλέκτου. Κανείς πατρινός δεν εφοδιάστηκε με προσφύματα για να γράφει τα "λι" και τα "νι" του. Κι όμως τόσες και τόσες γενιές πατρινών μας κάνουν να γελάμε. Ποτέ κανείς Κύπριος δεν εφοδιάστηκε με σημεία που να υποδηλώνουν τη μουσικότητα της γλώσσας του. Κι όμως τόσες και τόσες γενιές Κυπραίων μας σπάνε τα νεύρα... Πιστεύετε λοιπόν ότι οι εν λόγω διάλεκτοι με τα χαρακτηριστικά στοιχεία τους έχουν διαιωνιστεί ή όχι; Από το τι θα απαντήσετε θα φανεί το αν εθελοτυφλείτε ή αν δεν φοβάστε να πείτε την αλήθεια -αφήνω ένα μικρό ποσοστό εκτός για όσους είναι παράφρονες ή ανόητοι.

Αν χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις μας από την Ιστορία για να προσεγγίσουμε το ζήτημα, θα δούμε ότι οι έλληνες, ανά περιοχές και περιόδους, πέρασαν από ρωμαιοκρατία, βενετοκρατία, φραγκοκρατία, αραβοκρατία, τουρκοκρατία και άλλες τόσες -κρατίες... Οι τοπικές διάλεκτοι δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ στο επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα. Αντ' αυτού ο Καποδίστριας μάς έβαλε την λέξη "κράτος" στη θέση της λέξης "ντεβλέτι", γιατί το "ντεβλέτι" είναι εξελληνισμένος τύπος του αραβικού دولة (dawlat). Φαίνεται πως χρειαζόταν λοιπόν μια σύνδεση με το παρελθόν μετά από την απελευθέρωση, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει απόλυτη εννοιολογική συνέπεια με το αρχικό νόημα της ελληνικής λέξης "κράτος". Εφευρέθηκαν λέξεις όπως το "ποδήλατο", που ετυμολογικά ισχύει μια χαρά, τραβάει ρίζες από αρχαία ελληνικά και είναι επίσης φυσικότατη ως ελληνική λέξη, αλλά δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ προ Καποδίστρια. Δεν άλλαξαν όμως ποτέ λέξεις όπως ζάχαρη, δάνειο από τα αραβικά ξανά... Γιατί χρειαζόταν μια συνεκτική ελληνική γλώσσα, σύγχρονη με την εποχή της, που ωστόσο να παραμένει πρακτική στη χρήση για τον πολύ κόσμο... Παρ' όλ' αυτά, διαλέκτους η ελληνική γλώσσα έχει ακόμη αμέτρητες. Και όπως έχει γίνει πλέον προφανές, οι διάλεκτοι αυτές συνδέονται με το παρελθόν τους, και κατ' επέκταση το παρελθόν των ελληνικών συνολικά, πολύ αμεσότερα απ'όσο συνδέονται τα νέα ελληνικά, ως διάλεκτος, αντιστοίχως με τα αρχαία.

Τόσο λοιπόν ένα αλφάβητο όσο και η ορθογραφία μιας γλώσσας δεν εξυπηρετούν μόνο έναν σκοπό, αλλά μια πλειάδα σκοπών. Το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί το αλφάβητο που ως τώρα έχει καταγεγραμμένα μια καλή ισορροπία μεταξύ της ετυμολογικής του δυνατότητας, της δυνατότητας καταγραφής του φωνολογικού χαρακτήρα της γλώσσας, της ευχρηστίας του, της σύνδεσής του με το παρελθόν και πολλών άλλων παραγόντων... Αυτό δεν σημαίνει ότι ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ αλφάβητο δεν μας κάνει γι' αυτή τη δουλειά. Ή για οποιαδήποτε άλλη δουλειά όπως ας πούμε η αυτοπροβολή, η δήλωση διαφορετικότητας ή η χρήση μιας κοινωνιολέκτου... Ένα οποιοδήποτε δεκαπεντάχρονο με τα μυαλά στα κάγκελα δεν ενδιαφέρεται ούτε για τα καλά ούτε για το καλό του ελληνικού αλφαβήτου και καλά κάνει, από τη στιγμή που μπορεί να έχει μια εξίσου ικανοποιητική γραπτή επικοινωνία η οποία θα είναι και πιο c00l!!! Και πιο κουλ είναι αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση, είτε θετική είτε αρνητική... Πολεμώντας τα γκρήκλις, ενδυναμώνετε στην πραγματικότητα τη χρήση τους.

Υπάρχει ένα αδιανόητα ευρύ φάσμα μεθόδων, αντιλήψεων και πρακτικών που ακολουθούνται από τους ανθρώπους και διαμορφώνουν το γλωσσικό τους υπόβαθρο. Έτσι, σε κάθε σημείο αυτού του φάσματος συναντούμε και διαφορετική διάλεκτο ή κοινωνιόλεκτο, η οποία χρησιμοποιείται για διαφορετικούς λόγους και σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις ακόμη και με αστείες έως και περίεργες σκοπιμότητες. Στην πραγματικότητα και τα νέα ελληνικά είναι σε μεγάλο βαθμό μια τυποποιημένη εκδοχή κάποιων διαλέκτων που τύγχαναν ευρείας χρήσης στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας σε παλαιότερες εποχές. Όλοι οι Έλληνες διδάσκονται ΜΙΑ νέα ελληνική γλώσσα με ΕΝΑ αλφάβητο κυρίως για πρακτικούς λόγους... Μιλάνε όλοι οι Έλληνες με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας; Σίγουρα όχι. Άρα πολλές από τις διαλέκτους των ελληνικών έχουν διαιωνιστεί θαυμάσια. Έχουν αντιμετωπίσει τα ελληνικά πρόβλημα στο να διαιωνιστούν, κρατώντας ταυτόχρονα τους δεσμούς με το παρελθόν τους; Ακόμη κι αν έχουν περάσει ένα σωρό λαοί από τον ελλαδικό χώρο, με ένα σωρό διαφορετικά γλωσσικά υπόβαθρα... Απ' ό,τι φαίνεται, όχι...

Εμπόδισε ποτέ κανέναν κάτι από όλα αυτά από το να χρησιμοποιεί την γλώσσα του όπως γούσταρε;

Εκφύλισε τη γλώσσα η συνεχής μεταστροφή από μια κατάσταση σε μια άλλη, ή η επιβεβλημένη χρήση ενός γλωσσικού προτύπου;

Πολλές διάλεκτοι των ελληνικών δεν μιλιούνται πια... Αυτό ναι, είναι πραγματικός εκφυλισμός. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα που αυτό επιβλήθηκε, έγινε είτε εν αγνοία, είτε εν γνώση τόσο αυτών που τον επέβαλαν όσο και αυτών στους οποίους επιβλήθηκε. Οι γλώσσες όμως υπακούν σε εξελικτικούς κανόνες παρόμοιους, αν όχι ίδιους, με αυτούς στους οποίους υπακούει η έμβια ύλη. Εν τέλει το συμπέρασμα είναι ένα. Εάν μια γλώσσα δεν είναι αρκετά ικανή να επιβιώσει, δεν θα επιβιώσει, είτε μιλάμε για διάλεκτο, είτε για την επίσημη γλώσσα του κράτους. Ο γλωσσικός πλούτος ενός λαού είναι μέρος της πολιτιστικής του κληρονομιάς αναμφισβήτητα και αν δεν διατηρείται ζωντανός, το λιγότερο που μπορεί να γίνει είναι να καταγράφεται προς διευκόλυνση των επόμενων γενιών. Το θέμα είναι όμως ότι οι διαδικασίες που θα οδηγήσουν είτε στον μαρασμό μιας γλώσσας, είτε στη διατήρησή της ως λειτουργικό εργαλείο επικοινωνίας είναι ως επί τω πλείστω ασυνείδητες και συλλογικές.

Για να γυρίσουμε όμως στα γκρήκλις, που ΔΕΝ είναι γλώσσα αλλά μέθοδος γραφής, ας δούμε έναν παραλληλισμό...

Τουρκικό αλφάβητο δεν υπάρχει... Στην αρχαιότητα, πολύ πριν αρχίσουν να χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο, πρώτου καν υιοθετήσουν το αραβικό αλφάβητο, χρησιμοποιούσαν το αλφάβητο orkhon. Αυτό όμως δεν επέζησε... Επίσης η τουρκική γλώσσα έχει ένα σωρό δανεισμένες λέξεις από αραβικά, περσικά, ελληνικά και αγγλικά... Κάνουν όλ' αυτά την τουρκική γλώσσα κάτι άλλο εκτος από τουρκική; Την κάνουν έστω λιγότερο τουρκική; Όχι. Ήταν όλ' αυτά μια φυσιολογική εξέλιξη; Ναι.

Ελληνικό αλφάβητο υπάρχει κι έχει αλλάξει ένα σωρό μορφές. Ίσως όχι πολύ ριζικά, ωστόσο έχει αλλάξει. Ανεξάρτητα από πού προήλθε -το οποίο είναι γνωστό τοις πάσι, είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι- το ελληνικό αλφάβητο είναι αυτό που χρησιμοποιείται για να εκφραστεί γραπτώς η ελληνική γλώσσα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μόνο με αυτό το αλφάβητο μπορεί να εκφραστεί γραπτώς η ελληνική γλώσσα, ή ότι χρειάζεται απαραίτητα αλφάβητο. Θα μπορούσε να εκφραστεί και με συλλαβογράμματα. Για την ακρίβεια έχει ήδη εκφραστεί σε τουλάχιστον ένα χρονικό σημείο στην ανθρώπινη ιστορία με συλλαβογράμματα. Οι Μυκηναίοι έγραφαν με τη γραμμική Β'. Οι Μυκηναίοι ήταν ελληνικό φύλο. Η γραμμική Β' ήταν συλλαβογραφικό σύστημα γραφής, με λειτουργία παρόμοια με αυτήν των γιαπωνέζικων kana, όπου κάθε γράφημα αντιστοιχεί κατά κανόνα σε ένα ζεύγος φωνημάτων και όχι σε ένα φώνημα. Σιγά σιγά οι Έλληνες υιοθέτησαν το αλφαβητικό σύστημα γραφής. Εκφυλίστηκαν τα ελληνικά από μια τόσο ΡΙΖΙΚΗ αλλαγή; Για να πάρετε μια γεύση του τι σημαίνει ριζική αλλαγή σκεφτήτε τους εαυτούς σας να γράφουν ελληνικά με ιδεογράμματα σε καμιά δεκαριά χρόνια από τώρα... Ακόμη και σήμερα ωστόσο χρησιμοποιούμε κομμάτια από τη γλώσσα των Μυκηναίων. Κάθε γλώσσα υποστηρίζει βεβαίως καλύτερα κάποια συστήματα γραφής από κάποια αλλα. Αλλα από τη στιγμή που μιλάμε για αλφαβητα, η ελληνική γλώσσα θα μπορούσε να γραφτεί ανετότατα με λατινικό αλφάβητο, μιας και εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία συστημάτων γραφής. Στο κάτω κάτω το λατινικό αλφάβητο είναι μια εξέλιξη του Ευβοϊκού αλφαβητου, ενός ελληνικού δηλαδή αλφαβητου.

Εν τέλει έχουν και τα ελληνικά δανεισμένες λέξεις από αραβικά, τουρκικα, ιταλικά, γαλλικά. Μιλάμε κάθε μέρα για πόρτες, καφέδες, κεφτέδες, κέφια, ζάχαρες, καναπέδες, ασανσέρ, καλοριφέρ, σόου, τοστ, μπέικον, πίτσες, στυλό ή στυλούς -ΝΑΙ ΣΤΥΛΟΎΣ αδαή φιλόλογε, ΣΤΥ-ΛΟΎΣ- και ένα σωρό άλλα. Μπορεί κάποια στιγμή τα ελληνικά να γράφονται με λατινικό αλφάβητο... θα είναι λιγότερο ελληνικά; Όχι! Μόνο αν η γλώσσα καταλήξει να μιλιέται από μια χούφτα ανθρώπους, θα μπορεί να χαρακτηριστεί εκφυλισμένη και η μοίρα της μη αναστρέψιμη. Προς το παρόν μιλιέται από 15 εκατομμύρια ανθρώπους περίπου. Και πραγματικά, μετά από 34 αιώνες καταγεγραμμένης ελληνικής γλωσσικής ιστορίας, μετά από τόσες και τόσες αλλαγές φοβάστε τα γκρήκλις; Καταλαβαίνετε γιατί μου ακούγεται αστείο;

Πείτε μου ότι σας πειράζουν αισθητικά. Ναι, το δέχομαι αδιαπραγμάτευτα... Όλα τ' άλλα είναι για τους ανασφαλείς ή τους αφελείς... Κάθε αλλαγή είναι για καλό.

A response...

2011-02-27T00:24:00.000-08:00

The idea of no afterlife is consistent with atheism. That much is true. But stating that morality would be of no concern to an atheist, is totally irrelevant to any discussion about afterlife. Any attempt to correlate morality with afterlife makes me think that your sole purpose in life is to expect god's approval, especially if the statement goes as follows...

"If you don't believe in God then you have no hope in any case and morality should not be an issue for you"

I find your rationale really strange for devoted christians... It's like admitting that if you didn't expect god's approval in the end, you wouldn't be morally wholesome... If you find it perfectly natural for a non believer, it means it's perfectly natural for you under certain circumstances. Perhaps I cannot really get you, but doesn't christianity supposedly teach NOT to expect something in return and be a sincere altruist?

After all, morality is of the utmost importance to many atheists. And that's because morality has in reality little to do with belief. Much more important indeed are moral values for everyone who does not believe in an afterlife, as they want to live their only chance in existence in the best way possible. Thus, morality assumes a far more practical role... It keeps societies alive and working...

The final experience

2011-01-29T10:03:00.000-08:00

Death is and will always be utterly incomprehensible...
Unless you are the one to experience it.
For it's the ultimate experience.
The last one for anybody.
It's the moment in time when all that ever mattered seems indifferently diminutive and yet sublimely extravagant.
The moment in time when the chaotic turbulances of the spiral of emotions reach their maximum velocity, only to transcend to a state of unreal clarity for a moment short enough to be deemed immesurable.
It's that moment which man has called afterlife.
And it's defined by the emotion which will prevail after all.
And even if this supreme paradox is being described in words, none will ever have enough clarity or information to even come close to understand or perceive the most minuscule speck of it before their time has come.
For death is not just an acquired taste...
Although everyone will eventually take a bite, either they are ready to or not.
And having swallowed a fair chunk they will fade out, reaching an equilibrium with their environment unreachable by the mere living...
And since it's the mere living who tell the tales...
Death is and will always be utterly incomprehensible...

Διάλλειμα...

2011-01-12T09:03:00.001-08:00

Τι νέα;

Βρέχει...

Θα βρέχει

Απόψε θα βρέχει...

Είχαν προβλέψει ότι απόψε θα βρέχει...

Οι μετεορολόγοι είχαν προβλέψει ότι απόψε θα βρέχει...

Είχαν προβλέψει ότι απόψε θα βρέχει...

Απόψε θα βρέχει...

Θα βρέχει...

Βρέχει...

Τι νέα;

Βρέχει...

Καρκινική συζήτηση σε αδιάκοπη λούπα...

Κανείς τους δεν έχει νέα...

Όλες τους οι συζητήσεις είναι καρκινικές...

Όλες τους οι σκέψεις έχουν υποχωρήσει

μπρος στον καλπάζοντα καρκίνο της βαρεμάρας...

Η λιγοστή φρεσκάδα που έχει απομείνει

αδυνατεί ν' αντιπαλέψει την αποσύνθεση.

Κι η νοσταλγία από τον απόηχο της παλιάς δόξας

έχει μεταμορφωθεί στην βαθύτερη θλίψη...

Κι όμως η έμνευση υπάρχει ακόμη.

Βρίσκεται στο κείμενο ενός φίλου,

στην οθόνη ενός υπολογιστη,

στο πιο πολυακουσμένο τραγούδι...

Η έμπνευση πεθαίνει μετά κι από την ελπίδα τελικά.

Γιατί βρίσκει τροφή στον θάνατο

κι εκφέρεται μέσα από την ξαφνική αλλαγή...

Κι είναι καιρός που φέρνει αλλαγή ο βροχερός καιρός...

Κι είναι επιτέλους καιρός να έρθει η αλλαγή,

ακόμη κι αν αυτή καταστρέψει τους απεγνωσμένους

κι εκμηδενίσει τα πάντα εκτός από το καρκίνομα...

Ας βρέξει λοιπόν!

Κι ας βρέξει δυνατά, έντονα, μανιοδώς!

Κι ας παρασύρει η βροχή όλες τις άλλες τους σκέψεις!

Ας αφήσει μόνο το καρκίνομα...

Πάντα μου άρεσε η βροχή...

Ritual

2010-10-14T11:39:00.002-07:00

The omen has now been sung
in the dreams of the mute wren
And thus our body is torn,
hidden from fate's ken.

Our chalice of life
has become a fen of death.
The shroudclad bearer of destiny
forces his scythe between our breadth.

The warmth of blood
is filling my mouth.

It flowing around me
excites my skin.

I can touch her screams.
For their echoes are tunnels.
Her essence escapes through them.
I am alone and abandoned.

Angry yet stoic.

While a dry length
secures my eyes.

They shall remain
forever wide shut.
I am being forced
out.

My dead half
mirror image.
Floating in limbo.

Belonging to the past,
yet also carrying all
the wounds of the future.

The warmth is ceased.
The drought withers our skin.
Chocking... heaving... twitching...
I shall never breathe.

The cold drought
is hauled away.
Yet our eyes see
but an endless sea
of eternal blackness.

Our lips forever sealed
with the flaming wax
of a thousand throes.
Our tongues are frozen still
by the chilling touch
of the most profound woe.

Half of her is I.
Half of her is her.
Half of them are we.
Half of them are them.

And thus my bodies are torn open,
in the dreams of the mute wren
kept hidden from fate's ken.

For the omen has now been wishpered
In the very first tongue...

Infinitely suspended in oblivion.

Hung from open bowels.
The legs are the gallows.
The cord is my rope.
I’m a chosen stillborn...

In the realm of dreams

2010-10-14T11:39:00.000-07:00

Lost in their raging gaze...
Longing for their screams...
Whispers! Voluptuous, continuous...
Echoing in my mind, whenever I enter the realm of dreams...

Forever after those for whom time has no meaning.
Forever after those on whom death has no effect.
The whispering screams I beg to join,
the screaming whispers to follow I plead!
The whispering screams I beg to join,
the screaming whispers...

Born to chase the ghost of a purpose met upon my birth.
It has always been the matrix, the mould and the cast of myself!

An ancient pact between the screams and the whispers...
An ancient pact between the whispers and the screams...
I am the one to result of it.
And I am the one to break it

Forever after those for whom time has no meaning.
forever after those on whom death has no effect.
The whispering screams I beg to join,
the screaming whispers to follow I plead!
The whispering screams I beg to join,
the screaming whispers...

As semal aale middr...

2010-07-05T08:28:00.000-07:00

Το πλάσμα που μου γνώρισε ξανά τη γαλήνη...

Τη ματιά που άνοιξε ξανά τις πύλες της Αβύσσου...

Την αντἰληψη που προχωράει παράλληλα με τη δική μου...

Τον εξωδιαστατικό πυρήνα της ζωής...

Το φίδι με το πιο γλύκο δηλητήριο...

Al middr helyami

Asamaalu...

Just the usual rant by night…

2010-04-14T19:48:00.000-07:00

Αργή εκδορά...
Της σάρκας αυτού του οποίου το μυαλό έχει ριζώσει στα κλαδιά των δέντρων....

Θρυψαλλιασμένα τα οστά αυτού ο οποίος θεωρεί οστά του τα ερείπια της φαντασίας του...

Και το επίπονο τρίξημο των θρυψάλλων ανατριχίλα στη ραχοκοκκαλιά του φιλόδοξου που περπατάει πάνω σε δυό δράμια ελευθερία...

Θρήνος...
Το κελάρισμα του αίματος αυτού του οποίου το αίμα πηγάζει από το δέλτα κάθε ποταμού...

Τέλμα...
Της ζώης αυτού που ξεκίνησε από το θάνατο μόνο για να κάνει κύκλο τελικά...

Γέννηση...
Όρος ανύπαρκτος... Ανυπόστατος... Στερούμενος νοήματος και κενός συναισθήματος...

Δημιουργία...
Νόημα σε ανυπόστατους όρους...

Αυτοσκοπός...
Αντίθετο της δημιουργίας...

Αντίθεση...
Έννοια παράδοξα συγγενική του παραδόξου...

Παράδοξο...
Ζωή... Της οποίας τα όνειρα χωρεύουν γύρω από τις φλόγες μιας αέναης μάχης...

Θάνατος...?

Grensen

2010-03-09T17:51:00.000-08:00

«Να λοιπόν... Σκευτόμουν συνεχώς ότι δεν έχω φτάσει στα όριά μου κι ότι δεν θα καταλάβω τα όριά μου μέχρι να φτάσω όντως σε αυτά... Στην πραγματικότητα είναι πολύ τυχερός αυτός που καταφέρνει να συνειδητοποιήσει τα όριά του... Γιατί σπάνια τα βλέπει κάποιος πριν τα ξεπεράσει κι όποιος τα ξεπεράσει, σπάνια ανακάμπτει... Τα όρια του ανθρώπινου σώματος είναι αυτά μεταξύ ζωής και θανάτου. Υπάρχουν κι αλλού όρια όμως... Όρια μέσα στο φάσμα της ζωής. Προσωπικά αναρωτιέμαι πόσο κοντά βρίσκομαι στα όρια μεταξύ νοητικής υγείας και τρέλας. Δεν θα εναντιωθώ σε όσους ψάχνουν για διάθεση... Δεν θα εναντιωθώ καν σε όσους έχουν σταματήσει προ πολλού την έρευνα... Είμαι στα όρια μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου και αυτό πιστεύω ότι μπορώ να το γνωρίζω... Θα εναντιωθώ όμως σε όσους με εγκαταλείπουν... Με όση δύναμη μου έχει απομείνει! Και πραγματικά λίγο με ενδιαφέρει αν σε κάποιους οι λόγοι των πράξεων μου φαίνονται ικανοποιητικοί ή όχι... Ξέρω ότι είναι για εμένα...»

... είπε και ποτέ ως τώρα δεν κατάφερε να κάνει...

horizontal and vertical...

2010-03-03T09:00:00.000-08:00

Υtterligare en mer...

2009-09-15T20:47:00.000-07:00

Τα συναισθηματά μου είναι πολύ ασαφή αυτή τη στιγμή. Κυμαίνονται μεταξύ ταραχής, απέχθειας, αδιαφορίας και απάθειας. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να κάτσω να αναλύσω το καθένα από αυτά. Ίσως κάποιοι να το έκριναν απαραίτητο, αφού είναι κάπως περίεργο το να νιώθει κανείς ταραχή και ταυτόχρονα να είναι απαθής. Ίσως η απέχθεια για τα γεγονότα φέρνει ταραχή και οι δύο αυτές ποσότητες είναι ανάλογες. Όσο εντονότερη η απεχθεία τόσο πιο μεγάλη η ταραχή. Κι ίσως η ταραχή γίνεται μερικές φορές τόσο μεγάλη που η καρδιά του καθενός χρειαζέται έναν εξισορροπιτικό παράγοντα –την απάθεια για παράδειγμα– έτσι ώστε να μην εκραγεί. Δεν νομίζω όμως ότι είναι τόσο απλό...

Η απέχθειά μου είναι απέχθεια για τους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι είναι ως επί τω πλείστω φυλακισμένοι στις αυταπάτες που δημιούργησαν οι ίδιοι. Το γνωρίζω ότι αναμασάω τους λόγους μου κάθε τόσο, αλλά κάθε μέρα είναι μία ακόμη επιβεβαίωση. Γι’ αυτό και πλέον είμαι απαθής. Η απάθειά μου δεν είναι άμυνα στην ταραχή μου, αλλα επιβεβαίωση της απέχθειάς μου. Απάθεια μέσω απέχθειας... Αυτός ο κόσμος είναι θαυμαστός μόνο και μόνο επειδή μπορεί με δυό έντονες εικόνες ή ένα καλό παράδοξο να σε τρελάνει!

Το πρόβλημα δεν είναι ότι όλα έχουν ήδη γίνει. Το ότι τα πάντα είναι συντελεσμένα απλά με διαβεβαιώνει ότι τα πάντα είναι εντελώς φυσιολογίκα... Όταν ο αέρας, που κυκλοφορεί από τους πνεύμονες προς το στόμα προσπαθώντας απεγνωσμένα να διαφύγει, βρίσκει το στόμα κλειστό, θα βγει από τη μύτη, απλώς θα αργήσει λίγο περισσότερο. Παρ’ όλ’ αυτά οι φωνητικές χορδές θα πάλονται από την ένταση. Αυτό κυρίες και κύριοι το ξέρουμε όλοι ως μουγκρητό κι είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό. Όταν κάποιος δημιουργήσει ένα πέρασμα που δεν υπήρχε πριν, ο αέρας θα διαφύγει από το πέρασμα. Μια τρύπα στον λαιμό κάποιου θα κοντίνει το τούνελ μεταξύ πνευμόνων και κεφαλιού, κι εφόσων η πίεση έχει μια τάση να εκτονώνεται στο κοντινότερο σημείο –από μία βέλτιστη απόσταση και μετά βέβαια– ο αέρας θα διαφύγει από την τρύπα. Ο ήχος θα είναι ο ήχος που κάνει το γουρούνι όταν το σφάζουν. Ένα μακρόσυρτο, μεταλλικό σφύριγμα. Κι αυτό ειναι εντελώς φυσιολογικό.

Οχι, δεν με ταράζει που αυτός τον οποιόν σφάζουν είναι άνθρωπος και δεν είναι γουρούνι. Στην προσωπική μου αντίληψη διαφέρουμε μονάχα στον τρόπο από τα γουρούνια. Σε τίποτε άλλο.

Όχι δεν με ταράζει ο ήχος... Έχω ακούσει τον επιθανάτιο ρόγχο του γουρουνιού. Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να διαφέρει ριζικά από αυτόν οποιουδήποτε θηλαστικού. Με ταράζουν δύο πράγματα.

Ένα είναι ο τρόπος σφαγής. Αν θες να εκτελέσεις κάποιον, άφου τον έχεις που τον έχεις υποβάλει και το μόνο που μπορεί να περιμένει είναι ο θάνατός του, καν’ το γρήγορα. Μην είσαι σαδιστής. Αλλά όπως είπα, τα πάντα είναι απόλυτα φυσιολογικά. Εξ’ ορισμού! Ό,τι εμφανίζεται κι ότι θα εμφανιστεί σε αυτόν τον κόσμο, είναι μέρος του. Δεν είναι κάτι εξώκοσμο, άρα είναι κάτι φυσιολογικό. Το αν είναι συνηθισμένο δεν έχει να κάνει με το αν είναι φυσιολογικό. Κι εντάξει, για το αν είναι κοινωνικά αποδεκτό, θα χρειαστεί να πω μόναχα μια λεξούλα... Ομοφυλόφιλοι... Όσο κι αν θέλετε να κρυφτείτε πίσω από το δάκτυλό σας, το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό... Συνεχίζει όμως να είναι κάτι το φυσιολογικότατο είτε το γουστάρετε, είτε όχι...

Το δεύτερο πράγμα που με ταράζει, μας φέρνει αρκετά πιο κοντά στο γενικότερο πρόβλημα. Τα αίτια του να σφάξεις κάποιον. Πολλοί ευσεβείς ισλαμιστές –μιλάω για πράους, ψυχικά ήρεμους ανθρώπους– θα με διαβεβαίωναν ενδεχομένως ότι όταν το Κοράνι μιλάει για ιερό πόλεμο, μιλάει για τον εσωτερικό πόλεμο του καθενός. Αυτόν που γίνεται στην ψυχή του, το αποτέλεσμα του οποίου θα την κρίνει στην μετά θάνατον ζωή. Άρα οι διάφοροι τρομοκράτες που διαστρευλώνουν τον λόγο του Θεού, θα πάνε στην κόλαση. Εγώ από την άλλη δεν πιστεύω σε κανέναν θεό, καμία ψυχή, καμία μετά θάνατον ζωή. Όλα είναι κρέας. Αν όμως θέλουν κάποιοι να μιλήσουμε με τα δικά τους δεδομένα, θα τους έλεγα ότι όποιος φωνάζει «ο Θεός είναι μεγάλος» και αρχίζει να κόβει σαδιστικά τους λαιμούς ανθρώπων, όχι επειδή έχει την ανάγκη να τραφεί, αλλά επειδή... ο Θεός είναι μεγάλος..., βρίσκεται ήδη στην κόλαση και δεν το έχει καταλάβει.

Κόλαση δεν είναι τα καζάνια, οι φωτιές και η αιώνια αγωνία. Κόλαση είναι η στιγμή του θανάτου σου, όταν συνειδητοποιείς πόσο μάταια σπατάλησες τη ζωή σου. Κόλαση είναι η αυταπάτη... Όταν αυταπατάσαι ότι έχεις βρει την αλήθεια, βρίσκεσαι στην κόλαση. Γιατί η πραγματικότητα –η δική σου πραγματικότητα– έρχεται... Να την, εδώ είναι!!! Τι κάνει; Σου ρίχνει μια ξεγυρισμένη γονατιά στ’ αρχίδια, κι εσύ διπλωμένος από τον πόνο, αντί να ψάξεις να βρεις έναν τρόπο να ανταπεξέλθεις αποτελεσματικά στο ερέθισμα, βαστιέσαι από την «αλήθεια» σου και προσπαθείς να την επιβάλλεις στην ίδια την πραγματικότητά σου. Μόνο που δεν λειτοργεί έτσι. Η πραγματικότητα σου επιβάλλεται, δεν της επιβάλλεσαι. Κι εσύ το μονο που κάνεις είναι να κρατάς τα μάτια σου ερμητικά κλειστά, περιμένοντας να κατέβει το αίμα να σου μουδιάσει λίγο τα παπάρια. Κι όσο τα μάτια σου είναι κλειστά, όσο περιμένεις να ηρεμήσεις από τον πόνο, γλυκαίνεσαι από την εικόνα της δικής σου κατασκευασμένης και βολικότατης «αλήθειας». Γλυκαίνεσαι τόσο πολύ ώστε όταν ανοίγεις ξανά τα βλέφαρά σου, δεν βλέπεις την πραγματικότητα, βλέπεις την μικρή και μίζερη «αλήθεια» σου. Δεν επιβάλλεις ποτέ το κατασκεύασμά σου στην πραγματικότητα, το επιβάλλεις συνειδητά είτε όχι στον εαυτό σου...! Και προσπαθείς να το επιβάλλεις και σε όσους δεν συμφωνούν με αυτό. Όλα αυτά βέβαια είναι τελείως φυσιολογικά... Γιατί να με ενοχλούν τόσο; Γιατί παλικάρι μου, προσπαθείς να επιβληθείς και σ’ εμένα και στους ανθρώπους που αγαπάω...

Το να κόψεις αργά και βασανιστικά τον λαιμό κάποιου, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το να χειραγωγήσεις έναν ολόκληρο λαό ώστε να πιστέψει στα ψέμματά σου, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το να σκοτώσεις κάποιον πιστεύοντας ότι πας εκει για να τον απελευθερώσεις, ή να παρουσιάζεις μια εισβολή ως πράξη απελευθέρωσης ενός λαού από έναν δικτάτορα τον οποίο εσύ ο ίδιος χρηματοδότησες. Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το να ορίεσαι και να μας προσβάλλεις προσπαθώντας να μας κάνεις να «καταλάβουμε». Κι είναι ακριβώς το ίδιο γι εσένα, όχι για εμάς που δεχόμαστε τα σκατά... Εσύ θα είσαι πάντα μέσα στην φούσκα σου, εμείς όμως μπορεί απλώς να δεχτούμε μια προσβολή, ή μπορεί και να χάσουμε τα κεφάλια μας... Σας φαίνεται άδικο όλο αυτό; Ανέφερα άραγε ποτέ ότι δεν πιστεύω σε κανενός είδους δικαιοσύνη; Και μιας και μιλάμε για αυταπάτες και επιβολή, η ασφάλεια είναι κι αυτή μια αυταπάτη... Δεν θα είσαι ποτέ ασφαλής, παρ’ το χαμπάρι, σταμάτα να γκρινιάζεις και κάνε κάτι εσύ γι’ αυτό... ΟΧΙ εσείς! Ποτέ εσείς!!! Η ομαδοποίηση είναι το πιο ευφόρο έδαφος για να σπείρει κανείς αυταπάτες!

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι τα πάντα έχουν συντελεστεί. Το πρόβλημα είναι ότι τα πάντα έχουν συντελεστεί επειδή εμείς οι ίδιοι, συνειδητά είτε όχι, δεν κάνουμε τίποτε καινούριο, όσο κι αν πιστεύουμε το αντίθετο...! Δεν συνεχίζουμε καν να κάνουμε ό,τι κάναμε ως τώρα... Το ξεκινάμε με κάθε νέα γενιά από την αρχή...! Και πιστεύουμε το αντίθετο, επειδή ακριβώς μας βολεύει να το πιστεύουμε. Κι επειδή πιστεύουμε το αντίθετο από αυτό που στην πραγματικότητα κάνουμε, καταλήγουμε να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που πιστεύουμε. Εξελισσόμαστε λόγω αναγκών, ενώ θέλουμε να πιστεύουμε ότι εξελισσόμαστε λόγω δικής μας βούλησης.

Λοιπόν ξέρετε κάτι; Είτε το θέλετε, είτε όχι εξελισσόμαστε... Είτε το θέλετε, είτε όχι, οι ανάγκες μας είναι αυτές οι οποίες διαμορφώνουν τη βούληση μας... Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, μπορεί να ξαναβρεθούμε στην αρχή, αλλά είναι καλύτερο να είσαι στο ισόγειο, παρά να είσαι στην ταράτσα του πύργου που έχτισες. Γιατί; Επειδή οι πύργοι όχι μόνο κοστίζουν, αλλά δεν μπορούν επίσης να συνεχίσουν να εκτείνονται εις ύψος ατέρμονα... Αν είσαι στο έδαφος μπορείς να μαζέψεις όλα τα κομμάτια τα όποια θα σε βοηθήσουν να φτιάξεις κάτι το οποίο θα μπορεί να πήγαινει όλο και ψηλότερα. Ένας πύραυλος μπορεί να κοστίζει περισσότερο και να είναι πιο δύσκολο να κατασκευαστεί κι από έναν ουρανοξύστη ακόμη. Αλλά μόλις καταφέρεις να ξεφύγεις από την γήινη βαρύτητα, δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο πλέον να σε εμποδίζει να φτάσεις όσο «ψηλότερα» μπορείς... Τίποτε παρά μόνο ο ίδιος ο χρόνος ζωής σου. Έτσι λειτουργεί και η αλήθεια... Η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω. Έξω από το σύμπαν στο οποίο ζούμε. Κανείς όμως δεν θα καταφέρει να βγει από το σύμπαν. Την αλήθεια δεν την βρίσκεις ποτέ, μπορείς μονάχα να την ψάχνεις και να περισυλλέγεις όλο και περισσότερα κομμάτια της...

Την επόμενη φορά που η πραγματικότητα θα χτυπήσει τον οποιονδήποτε, καλό θα είναι αυτό το άτομο να μην κλείσει τα μάτια του. Καλό θα είναι να μπει στη διαδικασία να νιώσει τον πόνο με κάθε κύτταρο του σώματός του. Έτσι δεν θα αναβάλλει απλά το ραντεβού με την πραγματικότητα, αλλά θα συμφιλιωθεί μαζί της. Και πάνω απ’ όλα... Δεν θα μπει στον πειρασμό να κλωτσήσει και τους διπλανούς του στ’ αρχίδια...

Ίσως είναι και για εσάς η ώρα να αποκτήσετε λίγη απάθεια...

Καλημέρα...

On meat... Animal meat, human meat, black, white, red or yellow meat...

2009-06-28T22:29:00.000-07:00

Please do drop this stupid, self-indulgent thought of having bypassed your "animalistic" instincts, before you even start reading this. We, along with you, are all pieces of meat either you want it, or not... Intelligent meat, of course, yet meat nevertheless... After all, true passion comes along with "animalistic" behaviour. As a matter of fact passion unleashes, whereas intelligence filters things out... I'm not making a stand for animalistic behaviour here, I'm just trying to say that we humans are not less animals than any animal. All humans are prone to animalistic behaviour because we are animals. Intelligence does separate us from all other animals, but merely by simply being just one of our tools for survival. Every animal from a certain species DOES something NO OTHER animal could ever do. That's why it's a different species. And every animal, along with us humans, behave the way they do in order to achieve maturity for procreation. In that sense, and yet in all other sense, human does NOT differ from any other species more than cat differs from any other species.

Well... I was saying that passion unleashes, whereas intelligence filters things out... This fact does not make any of the two superior, only more suitable under different circumstances. So here is my question to you... When will we escape from this notion of "superiority/supremacy"??? It's a cage, it keeps us standing still to a certain point that does not even exist and it doesn't let us evolve as human beings. Of course, this seems to be part of our humanity too and as such it can only lead us towards our evolution. But it certainly hinders our personal progress. Why is it so difficult for us to accept that human's "higher intelligence" is no less and no more a tool than cat's "higher agility"? It's not superior as a tool to that of any other being, it just gives us the opportunity to reach maturity, and thus reproduce, by utilizing different means. We are somehow deluded by the fact that we see the world through our eyes and thus inevitably put humankind in the center of this world. But to every other animal we are not the center, we are only part of its environment, a pretty hostile one, if I may. Intelligence will have been proven a biologically successful tool when humankind will have reached a history (not necessarily a "recorded" one) of say... 160.000.000 years... That's about how long dinosaurs walked the earth... And it will have been proven THE MOST successful tool if it allowed our species to live more than any other species on earth. So it's really far from total success...

Also, about "discipline" and "self-restraint" humans have and "other animals" don't have... First of all it's a lie... Many animals have shown behaviour resembling our self-control and they did so in the labs, as they do so in their natural habitat. Discipline is something common in the "animal kingdom"... But let's check it through another point of view... Discipline is a human value. It has no meaning outside the spectrum of human behaviour. Sometimes it does not have meaning even inside this spectrum. It isn't some kind of universal standard, it's just a human value. So, as it is in this sense "created" by mankind, or rather appeared along with it, it can be bypassed at will. Still, the "bypasser" is no less human than any other human at least biologically... Discipline may or may not define us biologically, according to the point of view one chooses to follow...

Oh...! Did I forget to mention that because I don't seek any identity, neither inherent nor acquired, the only one thing I use to base my opinion on is science? Yes, and for that matter biology mostly. So, If we do not follow the same principles, I'll be glad to hear or read your opinion, but we both know that this conversation is doomed...

Anyway, now that I offered a solution to the problem of meaninglessly differentiating human from the rest of the animal kingdom, taking also into consideration that there is meaningful and useful differentiation -it's just normally people don't prefer this perspective- let me suggest something about meaninglessly differentiating humans from humans... We all know those famous notions that blacks are stupid, whereas whites are clever... Now, most people base this belief on the fragile foundations of some ghost IQ test results... Surveys... Studies...

Well... IQ? Mensa??? Stanford-Binet Intelligence Scales and other similar standardized IQ tests? Oh, come on...! Binet was neither a biologist nor a neurologist. He was a psychologist. A studier of human behavioural patterns. So was the German Wilhelm Stern who coined the term "IQ". They lived in the early 20th century...! Early! 1900+...! I mean, ok, the modern tests are of course revised versions, but using a base as outdated as this... Well... It's a bit risky, to say the least. You just cannot be too biased by the results... Even Binet himself warned that such test scores should not be interpreted literally, because "intelligence is plastic and that there was a margin of error inherent to the test". And please take into account the fact that this was stated back then, right from the very beginning... Of course it is evident that man never learned from his past, a past that he remembers only as he sees fit to...

The fact is that science is not yet able to measure human intelligence. All that can be said is that one of the most important factor towards a man's success in such an IQ test is the time and money invested in him, not his inherent intelligence... After all, inherent intelligence is not considered to greatly deviate from one person to another. On the contrary, the opportunity, or if you prefer the privilege, of good, high-class education really DOES greatly deviate... Consider how uneven is the investment in education between Africa and USA... Then consider how uneven is the investment in education among africans, african americans and white americans inside USA... Now calculate... Finally, apply your results to your selected population set... What do you see? IQ has to do with the ability to make deductions, in the sense that you use your accumulated knowledge. If you have not accumulated anything of what is considered useful knowledge in our urban societies, that doesn't mean you're stupid... That just means that you didn't have proper education... Hence the correlation of low IQ scores and the lower classes...

But after all... May I see even ONE legitimate study having those results everyone is talking about? Because as far as I am concerned, It's that kind of studies you always hear of but you never actually get to lay hands on... I doubt they even exist...

That's all for today... Godmorgon and sleep tight...!

En andra gamla sagan

2009-06-27T19:40:00.000-07:00

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι ραφιναρισμένο. Γράφω όπως ακριβώς μου έρχονται οι σκέψεις στο μυαλό... Εντάξει, ένα πρώτο φιλτράρισμα στις σκέψεις πάντοτε γίνεται. Αν δεν με είχαν κατακλήσει σκέψεις δεν θα είχα καν την αφορμή να κάτσω να γράψω οτιδήποτε... Από τον καταιγισμό όμως, στην αφορμή για έκφραση και τελικά στην έκφραση διακρίνονται ήδη τρία βήματα. Αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος και ούτως ή άλλως λίγη σημασία έχει... Τη σημασία βέβαια την δίνουμε εμείς στα πράγματα, κάτι το οποίο επίσης δεν είναι του παρόντος αλλά το θεωρώ απόλυτα σημαντικό... Ναι, ναι... Το ξέρω... Πέφτω σε λούπα... Σε "φαύλο κύκλο" θα έλεγε πιο εκλεπτισμένα ίσως ένας λογοτέχνης. Εγώ δεν είμαι λογοτέχνης... Ωστόσο κατανοώ την ανάγκη για μια πιο συνεκτική δόμηση των σκεψεών μου, εάν επιθυμώ να τις εκφράσω στον κόσμο, έτσι ώστε να του μεταδώσω εν τέλει μια πληροφορία και όχι να του σπάσω απλώς τα νεύρα... Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... Πληροφορία... Ας γυρίσουμε στην αρχή και θα προσπαθήσω αυτή τη φορά να είμαι πιο επιεικής και πιο "συμμαζεμένος" επίσης...

Δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω από μια παρέα τριών ανθρώπων... Εντάξει ίσως εδώ αρχίσω να θέτω κάποιες συνθήκες οι οποίες θα μας απομακρύνουν από την αρχική δήλωση, αλλά για "εμάς τους τρεις" οι συνθήκες αυτές είναι μέρος της καθημερινότητας, νόρμα, απλά προφανή δεδομένα... Η πραγματική, μοναδική συνθήκη είναι να βρεθούνε αυτά τα προφανή δεδομένα μαγειρεμένα με φρέσκια ή "φρεσκίζουσα" πληροφορία μέσα σε μια συζήτηση... Εδώ επιθυμώ να δηλώσω ότι όσοι φιλόλογοι και γλωσσολάγνοι δεν εγκρίνουν τους νεολογισμούς μου και την ακατανίκητη τάση μου προς την λεξιπλασία, μπορούν να είναι σίγουροι ότι τους έχω απολύτως χεσμένους και θα κοιμηθώ πολύ ήσυχος. Αλλά ας κλείσουμε την παρένθεση την οποία ποτέ δεν ανοίξαμε εμφανώς και ας συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε... Ας συνεχίσουμε από τη στιγμή που έχει αρχίσει η συζήτηση...

Από τη στιγμή που μια συζήτηση αρχίζει μέσα σε αυτή την παρέα καμμένων, δεν αργεί να εξελιχθεί σε ομαδική γκρίνια... Βασικά το να αρχίσουμε μια συζήτηση είναι από μόνο του αφορμή για να γκρινιάξουμε ή για να γελάσουμε... Δεν γίνεται τόσο συνειδητά όσο το παρουσιάζω, αλλά σίγουρα έχουμε συνείδηση του γιατί αρχίζουμε να συζητάμε... Αφού το χιούμορ το έχω μόνο σε πολύ αυθόρμητες στιγμές το μόνο που μπορώ να σας μεταφέρω, μέσω του πληκτρολογίου μου, είναι η γκρίνια... Ας γκρινιάξουμε λοιπόν...

Μου τη σπάει που υπάρχουν κολλημένοι, κλειστόμυαλοι, ακόμη και συντηρητικοί άνθρωποι... Με ερεθίζει ο άσκοπος χαρακτηρισμός και η επικράτηση της αρνητικής χροιάς μιας λέξης έναντι της πραγματικής της σημασίας. Με νευριάζουν τα στεγανά στην αντίληψη... Με ενοχλεί ο ανθρωποκεντρισμός. Με ταράζει ο αλαζονικός εγωκεντρισμός μα όχι ο απλός, καθαρός εγωισμός. Το να είσαι εγωιστής είναι μια φυσιολογική λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Και λέγοντας εγωιστής δεν εννοώ αυτόν που βάζει τον εαυτό του πρώτον από όλους, αλλά τον κάθε έναν άνθρωπο. Ούτε και εννοώ ότι όλοι μας έχουμε υπάρξει έστω και λίγο εγωιστές... Εννοώ ότι από τη στιγμή που γενιόμαστε μέχρι τη στιγμή που μετράμε ραδίκια είμαστε εγωιστές... Δεν μιλάω δηλαδή απλώς για συμπεριφορά. Ούτως ή άλλως η εγωιστική συμπεριφορά υπάρχει συνειδητά ή όχι σε όλα τα ζώα του κόσμου. Μιλάω για απλή λειτουργία. Είναι παράλληλο με κάτι που σκέφτομαι εδώ και μια πενταετία, κάτι που έχω αναλύσει πολύ εκτενέστερα στο παρελθόν και ειληκρινά έχω ψιλοβαρεθεί να αναλύω... Λέγεται ένστικτο... Και βέβαια ο άνθρωπος, ως μέγιστος αλλαζόνας, έχει μπει μέσα βαθιά στην ίδια του την πλάνη περί επικράτησης επί των ενστίκτων του... Den sama gamla sagan...

Μου τη σπάει που ο εγωκεντρισμός και ο ανθρωποκεντρισμός έχει φέρει τον καθένα στη θέση να θέλει να επιβάλει την αποψή του στους υπόλοιπους... Και εδώ μπαίνουν τα ζητήματα της πληροφορίας και της σκέψης με τα οποία άρχισα το παραλήρημα... Γιατί το να πιστεύεις ότι έχεις δίκιο είναι γενικά η νόρμα... Το να θες να δασκαλέψεις όμως τον διπλανό σου επειδή μόνο εσύ έχεις δίκιο, εξ' ορισμού δεν σταματάει σε εσένα. Συνεχίζει και εξαπλώνεται γύρω σου σαν καρκίνος. Και εκτός από χωρικά εξαπλώνεται και χρονικά. Στα παιδιά σου, τα εγγόνια σου και όλες τις γενιές που θα είναι σάπιες όπως εσύ... Θα είναι? Ίσως ταίριαζε καλύτερα το ρήμα "καταλήγω"... Γιατί ένα παιδί είναι το μόνο παράδειγμα ενός πραγματικά ανοιχτόμυαλου ανθρώπου. Ένα παιδί δεν έχει στεγανά. Αν τα στεγανά τα δημιουργήσει το ίδιο στον εαυτό του, έχει εκείνο την ευθύνη... Αν του τα δημιουργήσεις εσύ, τότε έχεις εσύ την ευθύνη. Και ναι, εδώ χρησιμοποιώ την λέξη ευθύνη με την αρνητική της χροιά... Κατηγορείσαι...! Κατηγορείσαι ότι αντί να ανοίξεις περαιτέρω τους ορίζοντες ενός άδολου ανθρωπου, του βάζεις μέσα στο κεφάλι του την έννοια του δόλου. Βασικά, δεν την βάζεις απλώς... Όχι...! Δεν αρκείσαι σ' αυτο! Την διδάσκεις κυριολεκτικά, εξυψώνοντας σε ήρωες και φορείς πολιτισμού τους μακελάρηδες προγόνους σου και παρουσιάζοντας ως βάρβαρους δολοφόνους τους προγόνους των κοντινών ή μακρινών γειτόνων σου... Ανιδιοτέλεια, υψηλό αίσθημα ευθύνης, φιλοξενία, ήθος και ιδανικά, ε? Σκατά! Αλλά ας δούμε για τι άλλο κατηγορείσαι... Κατηγορείσαι για το ότι παρουσιάζεις ανύπαρκτες ανισότητες μεταξύ των "δικών σου" και των "άλλων", κάτι που όχι μόνο μετατρέπει έναν αγνό άνθρωπο σε υπερόπτη, αλλά εν τέλει συντηρεί και την τωρινή απαίσια κατάσταση... Ίσως αυτή η κατηγορία ειναι εξ' αρχής λίγο αβάσιμη, αφού το να πιστεύεις ότι μόνο εσύ έχεις δίκιο είναι σαν να χωρίζεις τον κόσμο μεταξύ εσού και των άλλων. Αλλά αν δεν έχεις εσύ ευθύνη για τις ανόητες πράξεις σου, ποιος έχει; Δεν προσφέρεις καν στείρα γνώση πλέον, πόσο μάλλον παιδεία... Προσφέρεις προπαγάνδα και μόνο προπαγάνδα... Είτε εθνική προπαγάνδα, είτε προπαγάνδα υπέρ της υιοθέτησης κάποιων συγκεκριμένων μοτίβων συμπεριφοράς και της απόρριψης κάποιων άλλων. Προπαγάνδα υπέρ των μοτίβων σου, υπέρ του συντηρητισμού σου και γενικότερα υπέρ "σου"... Χμμμ... Εγωιστικό? Όχι! Εγωκεντρικό...

Α, επί τη ευκαιρία, το ακόλουθο link οδηγεί σε ένα πολύ ωραίο, κατα τη γνώμη μου, 3D animation video που έχει να κάνει με την στείρα εκπαίδευση στην εποχή μας... Τελικά δεν έχουμε μόνο στην Ελλάδα πρόβλημα με το εκπαιδευτικό...

http://vimeo.com/5197063

Gladiators...

2009-05-21T18:19:00.001-07:00

Ave, Caesar, morituri te salutant…!

Gladiators!

You are but honoured slaves…
Deprived of your freedom,
you have but one choice…

Fight!

Give us your life
(so as) we can feed our need for lust with it!
We are the many!
You are the few!
Gladiators of the past,
you have but one choice…

Gladiators!

We are but dishonoured slaves…
Deprived of our freedom,
without even realizing it,
we have but one choice…

Fight!

Give them our lives
(so as) they can feed their greed with it!
We are the many!
They are the few!
We… Gladiators of today…

Will even one of us ever regain his freedom…?

Den sama gamla sagan...

2009-03-30T17:44:00.000-07:00

Αφεθείτε στο παραλήρημά μου και φανταστείτε την εξής κατάσταση.
Δημιουργώ ένα ον, του δίνω ένστικτο για να επιζήσει, λογική για να εξελιχθεί και συναίσθημα για να μην δρα εναντίoν του εαυτού του.
Αν και το τελευταίο μπορεί να μην είναι απόλυτα ακριβες...
Τελικά τι κάνει αυτό το ον;
Καταφέρνει τα ακριβώς αντίθετα.
Με την καταπληκτική, εκουσίως διαστρευλωμένη λογική του, μετουσιώνει το ένστικτο και τα συναισθήματά του στα εργαλεία της αυτοκαταστροφής του. Και για να είναι σίγουρος για αυτήν την αυτοκαταστροφή, τη συστηματοποιεί. Και το κάνει δημιουργώντας το ένα σύστημα μετά το άλλο. Και το κάθε σύστημα καταρρέει εκφυλισμένο. Μέχρι που αυτό το ον κουράζεται από την αποτυχία του και σταματάει. Κι επιλέγει να σταματήσει τη στιγμή που έχει εκφυλιστεί το πλέον αναποτελεσματικό, από τα πλείστα αναποτελεσματικά συστήματά του.
Ο καπιταλισμός.
Το σύστημα, που μετά από τόσα και τόσα συστήματα κατάφερε να φτάσει τον κόσμο σε αυτό το σημείο...
Το ίδιο σύστημα που έκανε αυτήν την πόλη να σκουριάσει και να σαπίσει μαζί με τις ψυχές των ανθρώπων.
Έχω βαρεθεί να βλέπω καυλωμένους να μάχονται με λάθος τρόπους, τους λάθος ανθρώπους, για σωστούς λόγους.
Έχω βαρεθεί να βλέπω σάπιους να καρπώνονται και κατά κανόνα να σπιλώνουν των αγώνα και τη μάχη των άλλων με σωστούς τρόπους, για λάθος λόγους.
Έχω βαρεθεί να βλέπω τον άνθρωπο να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, στην προσπάθειά του να ανέβει στην κορυφή της κάθε ηλίθιας, προσωπικής, όσο και προσωποποιημένης, φιλοδοξίας του.
Έχω βαρεθεί να βλέπω αυτήν την πόλη.
Έχω βαρεθεί να κλέβω κάθε μέρα την ίδια την ύπαρξή μου από αυτήν την πόλη.
Έχω βαρεθεί να σκέφτομαι ότι όλος ο κόσμος είναι όπως αυτή η πόλη.
Έχω βαρεθεί να ψάχνω έναν τρόπο να αποδράσω από την επιρροή αυτής της πόλης.
Έχω βαρεθεί να ψάχνω έναν τρόπο να αποδράσω από την επιρροή αυτού του κόσμου.
Έχω βαρεθεί να τα βαριέμαι όλα αυτά.
Έχω ξεπεράσει το σημείο της απλής αήδιας, του άσβεστου μένους, της οδυνηρής απόγνωσης.
Για να ακριβολογώ κάθε απόγνωση και κάθε αίσθημα ματαιότητας, φαντάζει τόσο όμορφο πλέον, όσο και η ελπίδα.
Μα πάνω απ’ όλα έχω βαρεθεί, έχω σιχαθεί να βλέπω ότι τίποτε δεν λειτουργεί, γενικότερα...
Κι αυτό είναι το θέμα. Όχι τι είναι λάθος και τι σωστό...
Δεν υπάρχει «λάθος» ούτε «σωστό»!
Υπάρχουν απλώς πράγματα που λειτουργούν και πράγματα που δεν λειτουργούν...
Σε θεωρητική βάση, βέβαια. Στην πράξη δεν υπάρχουν πράγματα που λειτουργούν.
Τίποτε, μα τίποτε γενικότερα!
Βέβαια, για να γυρίσουμε στην αρχική κατάσταση...
Δεν είμαι εγώ αυτός που δημιουργώ τον άνθρωπο.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος που δημιούργησε τον άνθρωπο, εκτός από την ίδια την εντροπία, την αέναη ροπή των πραγμάτων προς το χάος...
Δεν είναι παράξενο λοιπόν που ο άνθρωπος είναι έτσι όπως είναι...
Λατρεύει τους ορισμούς και την κατηγοριοποίηση, τους κανόνες και τα πρότυπα, τα πράγματα που ο ίδιος δημιουργεί και αυτά που έχει καταφέρει να ερμηνεύσει, αναλύσει, κατανοήσει.
Οριοθετεί και ταξινομεί πράγματα με βάση μια «καθολικά αποδεκτή» επιστημονική αντίληψη, τη στιγμή που δεν υπάρχει «καθολικά αποδεκτή» επιστημονική αντίληψη –εκτός βέβαια κι αν με τον ηχηρότατο όρο «καθολικά αποδεκτή» εννοείται απλώς μια καθολικότητα εντός των ορίων της ανθρώπινης κοινωνίας ή ακόμη χειρότερα εντός των ορίων της επιστημονικής κοινότητας και μόνο...
Κρίνει με βάση τα ψυχαναγκαστικά πρότυπα που του έχει επιβάλει μια παρακμάζουσα κοινωνία που ο ίδιος δημιούργησε. Κρίνει με βάση τα ψυχαναγκαστικά πρότυπα που ο ίδιος επιβάλλει στον εαυτό του, προσπαθώντας να ξεφύγει από την επιβολή της παρακμάζουσας αυτής κοινωνίας. Κρίνει με βάση την ανασφάλεια, την έλλειψη ψυχραιμίας και την υστερία, πράγματα για τα οποία εθελοτυφλεί.
Κι έτσι, η κρίση και ο ορισμός αποτυγχάνουν! Γι' αυτό κι ο άνθρωπος μπορεί να ορίσει τον κόσμο γύρω του και πολύ περισσότερο τον εαυτό του, μόνο τη στιγμή που νιώθει πραγματικά ελεύθερος!
Εφόσον αφήνεται να πράξει πέρα από κάθε αναστολή και δείχνει ο ίδιος στον εαυτό του τι ακριβώς είναι...
Έτσι επιτρέπει και στους άλλους να τον ορίσουν.
Και οι άλλοι τον ορίζουν!
Αλλά το θέμα δεν είναι ποιος ορίζει ποιον, τελικά. Ο ορισμός που χρησιμοποιώ εγώ για κάποιον άλλον άνθρωπο είναι καταδικασμένος. Ο άνθρωπος ορίζει τον άνθρωπο, τον σκύλο, το δέντρο, την πέτρα και το χώμα από την ανάγκη του και μόνο να ταξινομίσει τα πράγματα στο μυαλό του, στην προσπάθειά του να τα κατανοήσει. Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο σημείο στην όλη διαδικασία. Το γεγονός ότι οι ιδέες και οι έννοιες ταξιδεύουν από το κεφάλι του ενός σε αυτό του άλλου, δεν σημαίνει ότι παραμένουν οι ίδιες, μέσα στα δύο κεφάλια. Έτσι και οι κατηγορίες, ως μέρος αυτού του συνόλου ιδεών, είναι διαφορετικές από κεφάλι σε κεφάλι. Ο "καθολικά αποδεκτός" χαρακτηρισμός αυτού του φαινομένου είναι η λέξη «υποκειμενισμός».
Δεν δέχομαι τίποτε άλλο πέρα από τον ωμό υποκειμενισμό. Υποκειμενισμός στα πάντα! Ο κόσμος είναι αυτός που είναι γιατί τον αντιλαμβανόμαστε με τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε. Μπορεί το περιβάλλον μας να είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητο, ή εξαρτημένο από εμάς, αλλά αυτό έχει πραγματικά λίγη σημασία. Η έννοιολογική υπόσταση του κόσμου πέραν του τρόπου με τον οποίο τον αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, είναι για τον άνθρωπο κενή έννοιας. Μια τέτοια υπόσταση θα μπορούσε να συνηφαστεί μονάχα με την έννοια του εξώκοσμου, ούτε καν ενός φανταστικού κόσμου.
Και η έννοια του εξώκοσμου είναι έννοια απολύτως απρόσιτη από κάθε μορφή αντιληπτικής ικανότητας. Όσο αλλάζει η αντιληπτική ικανότητα, τόσο θα αλλάζει και η πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ένα άτομο κατανοεί κάτι εξώκοσμο, αν αλλάξει η αντιληπτική ικανότητά του. Αυτά που διαισθάνεσαι, αισθάνεσαι και κατανοείς είναι το σύνολο της πραγματικότητάς σου. Η οποία είναι απόλυτα υποκειμενική, αφού κάθε άτομο αισθάνεται διαφορετικά πράγματα. Αρχικά, δεν έχει καν σημασία πόσο διαφορετικά. Ακόμη και η απειροελάχιστη διαφορά, που υπάρχει σε κάθε περίπτωση, σηματοδοτεί διαφορετική πραγματικότητα. Υποκειμενισμός στην πραγματικότητα. Αντικειμενισμός πουθενά!
Ωστόσο, οι κατηγορίες και οι ταξινομίσεις βοηθούν στην ψευδαίσθηση μιας αντικειμενικής πραγματικότητας. Αν για εννιά στους δέκα ανθρώπους η έννοια της πέτρας υποδεικνύει ένα σκληρό κομμάτι ύλης και ο ένας στους δέκα θεωρεί ότι η ίδια ακριβώς οντότητα δεν διακατέχεται από την χαρακτηριστική σκληρότητα της έννοιας «πέτρα», δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι εννιά στους δέκα έχουν δίκιο. Εντάξει, το παράδειγμά μου είναι πολύ ακραίο και ο ξεροκέφαλος φίλος μας δεν έχει παρά να κοπανήσει το κεφάλι του με την οντότητα που οι υπόλοιποι θεωρούν σκληρή για να δοκιμάσει την ισχύ της άποψής του. Τα περισσότερα πράγματα όμως δεν είναι ποτέ τόσο απόλυτα.
Όταν ένα ολόκληρο είδος έμβιων πλασμάτων αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, κανείς δεν περιμένει μεγάλη απόκλιση στα μοτίβα συμπεριφοράς των ατόμων του είδους αυτού. Και πράγματι, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να με διαβεβαιώσει ότι οι πέτρες είναι σκληρά αντικείμενα, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, πράγμα για το οποίο άλλωστε ακόμη κι εγώ, ο αιώνιος αμφισβητίας είμαι εντελώς πεπεισμένος. Αυτή όμως είναι η οπτική που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως σύνολο.
Το θέμα είναι ότι ούτε ο άνθρωπος ούτε κανένα άλλο είδος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως σύνολο. Αν εξομαλυνθούν οι διαφορές στην συμπεριφορά, αν γεφυρωθούν τα χάσματα μεταξύ των εφτά δισεκατομμυρίων διαφορετικών αντιλήψεων, τότε δεν θα υπάρχει καν νόημα να γίνεται λόγος για ανθρώπους. Πλέον θα μιλάμε για μοντέλα ανθρώπων. Και το πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς προτιμάται αυτή η «λογική» της εξομάλυνσης. Εξ’ αρχής, δεν είναι δυνατόν να θεωρείται λογικό να εξομαλυνονται οι διαφορές μεταξύ δύο διαφορετικών βιολογικών οντοτήτων. Δεν πρόκειται για θεωρητικά μαθηματικά μοντέλα, δεν πρόκειται για περιγραφές, πρόκειται για απτές οντότητες. Τα μαθηματικά μοντέλα βρίσκονται μέσα στα κεφάλια μας. Οι οντότητες όχι. Ο τρόπος για να αντιληφθούμε τις οντότητες ναι, αλλά οι ίδιες οι οντότητες όχι. Βέβαια, ανέφερα προηγουμένως ότι έχει σημασία μονάχα ό,τι αντιλαμβάνεται καθένας. Αυτό όμως είναι διαφορετικό από την συνειδητή επιλογή να αγνοηθούν συγκεκριμένα πράγματα. Μπορείς να αγνοήσεις παραμέτρους στα μαθηματικά μοντέλα που κατασκεύασες εσύ. Δεν μπορείς να αγνοήσεις όμως απτές διαφορές. Διαφορές μάλιστα που μέσα στο σύνολο του ανθρώπινου είδους οδηγούν τα άτομα σε εντελώς απομακρυσμένα συμπεριφορικά μοτίβα, καταστρέφοντας στην πράξη την ίδια την διαδικασία εξομάλυνσης που υπαγόρευσε η θεωρία. Ακόμη και στην περίπτωση που υπάρχει όντως έλλειψη στην αντίληψη και όχι επιλεκτική άγνοια, μπορώ να δώσω μονάχα ένα ελαφρυντικό και τίποτα παραπάνω. Κι αν φαίνεται να αναιρώ τον εαυτό μου, μη βιαστήτε να αρπάξετε πέτρα! Τα πάντα είναι ρευστά, η ίδια η αντίληψη είναι ρευστή και μπορεί να αλλάξει από στιγμή σε στιγμή. Δεν υπάρχει τίποτε απόλυτα σταθερό. Φυσικά και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις απτές οντότητες διαμορφώνει στην ουσία την μόνη εικόνα που μπορούμε να έχουμε γι’ αυτές. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο τρόπος αυτός δεν μπορεί να αλλάξει. Στην πραγματικότητα το μόνο που δεν μπορεί να κάνει είναι να μην αλλάξει...
Συνεχίζοντας λοιπόν, εφόσον οι διαφορές είναι αδύνατο και άτοπο να εξομαλυνθούν, τότε η αντίληψη του κάθε ανθρώπου είναι τόσο ισχύουσα όσο του κάθε άλλου ανθρώπου. Πέρα από τις πέτρες και τα δέντρα, ο κόσμος είναι ένα αδιανόητα πολύπλοκο σύστημα αλληλεπιδρώντων οντοτήτων. Και ο άνθρωπος περπατά εδώ και αιώνες απροκάλυπτα ξυπόλυτος στα αγκάθια του κόσμου αυτού. Ώντες φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό και κατατασσόμενοι σε ένα φάσμα συμπεριφορικών μοτίβων που αναφέρονται συνολικά στο ανθρώπινο είδος, όλοι οι άνθρωποι μπορεί να έχουμε παρόμοια άποψη για την σκληρότητα της πέτρας, ή για τον πόνο του αγκαθιού.
Όχι όμως και για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει ένα κοινωνικό σύστημα να δώσει αποτελέσματα. Δεν θα έχουμε καν παρόμοια άποψη για το ποιο σύστημα θα πρέπει να επιλέξουμε. Κι όσο βλέπουμε ότι τα συστήματα που έχουμε εφεύρει δεν λειτουργούν, δεν θα σταματήσουμε να σχεδιάζουμε νέα συστήματα. Τα οποία με την σειρά τους θα αποτύχουν. Γιατί όλα τα συστήματα θα συνεχίσουν να εξομαλύνουν διαφορές και κανένα δεν θα αντιμετωπίζει κάθε άτομο του είδους ξεχωριστά, παρά το είδος συνολικά. Ό,τι πιο παράλογο θα μπορούσαμε να κάνουμε δηλαδή.
Παρενθετικά να αναφέρω ότι όλα αυτά φαίνονται να αντιβαίνουν την ίδια την αρχέγονη ανθρώπινη τάση προς τη συλλογικότητα. Δεν προσπαθώ να ανεραίσω κάτι τέτοιο σαφώς, όλα όμως έχουν ένα όριο. Η αξία της συλλογικότητας έχει σχεδόν εκλείψει από την στιγμή της εγκαθίδρυσης εθνικών κρατών... Δεν μιλάμε πλέον για συλλογικότητα, αλλά για μαζοποίηση, δύο έννοιες πολύ, μα πάρα πολύ διαφορετικές...
Και όσοι δεν είναι ακόμη πεπεισμένοι ότι και η μικρότερη διαφορά στην αντίληπτική ικανότητα αρκεί για να δημιουργήσει μια διαφορετική πραγματικότητα –και δεν θίγω κανένα θέμα περί ατόμων με και περι ατόμων χωρίς ανεπτυγμένη αντίληπτική ικανότητα· θέτω το θέμα της απλής διαφοράς στον τρόπο– ας αναπολήσουν το παρελθόν τους και ας αναλογιστούν πόσοι άνθρωποι στον κόσμο δύνανται να κατανοήσουν τους δικούς τους τρόπους και τις δικές τους σκέψεις...
Όσοι ακόμα έχουν την δυνατότητα της σκέψης, βεβαίως... Ιμπεριαλισμός κύριοι. Ή νέα, «αναθεωρημένη και ευπηξημένη» έκδοση του καπιταλισμού, σε προνομιακό πακέτο μαζί με τις πρακτικές εφαρμογές του. Το αίτιο παύσης της σκέψης! Το αίτιο της αυτόκαταστροφής τους... Tο αίτιο της αυτοκαταστροφής των ανθρώπων...
Χα, τι καλά! Ακούγεται τόσο όμορφα ειρωνικό όλο αυτό...
Βεβαίως, δεν φταίει απλά και μόνο ο καπιταλισμός, ή ο ιμπεριαλισμός, ή οποιοσδήποτε «-ισμός» που κατέληξαν έτσι τα πράγματα. Στο κάτω κάτω ο άνθρωπος δεν κάνει τίποτε περισσότερο από ό,τι έκανε προ καπιταλισμού. Εκμεταλλευόταν όσο εκμεταλλεύεται, σκότωνε όσο σκοτώνει, εθελοτυφλούσε όσο ακριβώς εθελοτυφλεί και σήμερα. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο καπιταλισμός ήταν κάποτε κάτι τόσο ουτοπικό όσο έιναι σήμερα η αναρχία.
Πιο εύκολα θα δεχόμουν ενδεχομένως ότι φταίει ο τρόπος χρήσης του καπιταλισμού ως κοινωνικοοικονμικό σύστημα. Εδώ ο άνθρωπος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σωστά τη λογική του... Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σωστά ένα σύστημα? Τη στιγμή μάλιστα που από τον ίδιο του το σχεδιασμό το σύστημα αυτό εμπεριέχει ρίσκα? Ε, δεν νομίζω...
Τελικά, είναι γεγονός ότι δεν φταίει απλά και μόνο ένα σύστημα, αν κρινεται αναποτελεσματικό...
Κάθε σύστημα που υποστηρίζει την μαζοποιημένη αστική κοινωνία, είναι κάτι το εντελώς απρόσωπο...
Δεν νομίζω ότι ο οποιοσδήποτε σόφρων άνθρωπος, θα μπορούσε να επιρήψει ευθύνες σε κάτι απρόσωπο, τυφλό και ασυνείδητο.
Βέβαια, ο άνθρωπος δεν υπήρξε ποτέ σόφρωνας...
Ωστόσο, θεωρώντας ότι το σύστημα αυτό έχει λάθη στο σχεδιασμό του, αυτός που φταίει είναι ο δημιουργός του. Θεωρώντας πάλι το αντίθετο, αυτός που φταίει είναι ο χρήστης του.
Στο κάτω κάτω της γραφής, κανένα σύστημα δεν μπορεί να εξομοιαστεί με την καθαρή πραγματικότητα. Δεδομένου πάντα και του γεγονότος ότι από κανένα σύστημα δεν έλλειψαν ούτε τα σχεδιαστικά λάθη, ούτε και τα λάθη των χρηστών. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα σύστημα είναι απλά μια προσομοίωση που καταφέρνει να περιγράψει χονδροειδώς τα βασικά.
Και η περίπτωση του καπιταλισμού, όπως και όλων των άλλων ιστορικών κοινωνικων, πολιτικων και οικονομικών συστημάτων, σίγουρα δεν είναι η καλύτερη.
Γιατι ο δημιουργός του είναι και χρήστης του.
Σκατά.
Αλήθεια, αναρωτιέμαι καμιά φορά...
Εντάξει, γνωρίζω ότι είμαι παράφρων.
Όλες μου οι σκέψεις αναφέρονται σε ένα φανταστικό κοινό...
Η ίδια η δομή της σκέψης μου, είναι ξεκάθαρα η εικόνα μιας αγόρευσης...
Μάλλον αυτός ο κόσμος με πνίγει αρκετά, και επειδή δεν υπάρχει κάποιος για να του πω τον πόνο μου, τα λέω σε εμένα και στο φανταστικό κοινό μου...
Ή, ενδεχομένως είμαι πολύ ερωτευμένος με τις αντιλήψεις και τις σκέψεις μου ώστε να τις επαναλαμβάνω συνεχώς σε εμένα, χωρίς να θέλω να τις μοιραστώ με κανέναν.
Όπως και αν είναι τα πράγματα, δεν μπορώ μερικές φορές παρά να αναρωτιέμαι...
Είμαι μόνος μου?
Δεν υπάρχει σε αυτόν τον κωλόκοσμο άλλος άνθρωπος με αυτές τις σκέψεις?
Τόσον καιρό δεν έχω βρει κανέναν!
Και δεν πρόκειται για τίποτε άλλο, μα υπάρχει μια ερώτηση που μου τριβελίζει το μυαλό...
Γιατί, άραγε οι άνθρωποι δρουν έτσι όπως δρουν?
Λοιπόν, αφού κι εγώ δεν έχω βρει κανέναν να το συζητήσουμε...
Έχω σκεφτεί μια απάντηση...
Ένστικτο κύριοι...
Τα πάντα στη ζωή είναι ένστικτο...
Όλα βασίζονται και εκκινούν από το ένστικτο, την βαθιά ριζωμένη στα γονίδια του καθενός, ανάγκη για αυτοσυντήρηση.
Πεινάς;
Νιώθεις τη βιολογική ανάγκή να τραφείς?
Θα φας κάτι, αλλιώς θα πεθάνεις.
Όπως βλέπω εγώ τα πράγματα θα προτιμήσεις να φας κάτι παρά να πεθάνεις.
Προσοχή!
Μιλάμε για τα άτομα που αποτελούν τη νόρμα, όχι για όσους πάσχουν από νευρασθένειες του τύπου «νευρική ανορεξία».
Πεινάς, λοιπόν?
Θα φας.
Αυτοσυντήρηση.
Ένστικτο.
Απηλείσαι?
Είτε ειρηνικά είτε μαχητικά, θα προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που σε απηλεί να πάψει να σε απηλεί.
Αυτοσυντήρηση.
Ένστικτο.
Δεν ζεις αρκετά καλά?
Θα αγωνιστείς για να ζήσεις καλύτερα!
Αυτοσυντήρηση.
Ένστικτο.
Ζεις καλά?
Δεν υπάρχει περίπτωση να αρκεστείς σε αυτό!
Θα δημιουργήσεις τις συνθήκες για να ζήσεις ακόμη καλύτερα...
Ακόμη κι αν αρκεστείς σε κάτι, αυτό κάποια στιγμή δεν θα είναι αρκετό για να σε συντηρήσει.
Γιατί το περιβάλλον σου εξελίσσεται, ασχέτως με το τι κάνεις εσύ.
Ακόμη κι εσύ, κι ο κάθε «εσύ», εξελίσσεσαι βιολογικά, κάτι που δεν περνάει κάν από το χέρι σου.
Τελικά, επειδή ως άνθρωπος λειτουργείς με τον τρόπο που η φύση προίκισε τον άνθρωπο να λειτουργεί, θα χρειαστεί να δημιουργήσεις κάτι καινούριο. Ή έστω κάτι διαφορετικό από αυτό που υπάρχει.
Και θα δημιουργήσεις πολιτισμό...
Και τέχνες...
Kαι επιστήμες...
Τα οποία με τη σειρά τους θα τα εξελίξεις, για να τα συντηρήσεις και να συντηρηθείς...
Αυτοσυντήρηση.
Ένστικτο.
Για εμένα βέβαια το ένστικτο είναι κάτι απόλυτα απτό.
Είναι χημικές αντιδράσεις και ενεργειακές αλληλεπιδράσεις...
Αλλά αν κάποιος προτιμά μια ποιο εννοιολογική προσέγγιση, καλώς να ορίσει, εγώ αλλού θέλω να καταλήξω.
Όλοι οι μεγάλοι «ηγέτες» του ανθρώπινου είδους, οι αυτοκράτορες της Κίνας, της Περσίας, της Ρώμης, του Βυζαντίου και της Ιαπωνίας, οι Φαραώ της Αιγύπτου, οι βασιλιάδες των Σουμερίων, των Βαβυλονίων, των Ασσυρίων, οι μεσαιωνικοί βασιλείς της Ευρώπης, οι Τσάροι της Ρωσίας, οι δικτάτορες του κόσμου, ονόματα ηχηρά όπως Αλέξανδρος και Τζένγκις Χαν ή, πολύ αργότερα, Hitler, ονόματα όπως Stalin, Castro και Bush, όλοι αυτοί για να στηρίξουν το όραμα τους δρούσαν βάση του αυτοσυντήρητου... Το οποίο είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, σύμφωνα με τα παραπάνω τουλάχιστον...
Το πρόβλημα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι ο συλλογισμός...
Κάνεις πόλεμο, για να «κερδίσει» η «φυλή» σου ή η «πατρίδα» σου ή οτιδήποτε άλλο σε εξομοιάζει με μια ευρύτερη ομάδα ανθρώπων –το τι θα κερδίσει από αυτόν τον πόλεμο είναι μια ολόκληρη νέα συζήτηση, οπότε ας μην το αγγίξω καν. Θεωρείσαι δυνατός, επειδή είσαι ικανός να ηγηθείς αυτής της ομάδας, δυνατότερος ενδεχομένως από οποιoνδήποτε άλλον μέσα σε αυτήν την ομάδα. Τελικώς καταλήγεις είτε νεκρός «στο όνομα ενός ανώτερου ιδανικού», είτε «νικητής». Ένας νικητής με πολλές, τρομακτικές απώλειες στο ανθρώπινο δυναμικό σου. Ένας νικητής ευάλωτος πλέον σε νέες επιθέσεις από καινούριους εχθρούς. Ευάλωτος μάλιστα, τόσο από στρατιωτική όσο και από οικονομική άποψη... Τι σκατά νίκη είναι αυτή?
Και ας σημειωθεί το παρακάτω. Παίζεις με την ψυχολογία της μάζας. Έπειτα παίζεις με τις ζωές των ανθρώπων γύρω σου. Τελικά παίζεις το ομαδικό παιχνίδι της ένοπλης σύγκρουσης που θα καταλήξει σε δύο πράγματα. Είτε σε ομαδική ήττα της παράταξής σου, είτε ατομική σου νίκη. Και μάλιστα νίκη εντός εισαγωγικών, συνήθως! Ε, όχι! Απλά, ΌΧΙ! Αυτό είναι κοροϊδία. Δεν θα δώσω εγώ τη ζωούλα μου για να νικήσεις εσύ κάτι που ούτε εγώ αλλά ούτε καν εσύ καταλαβαίνεις...
Από την άλλη, κάνεις «επανάσταση». Αντικρούεις το κατεστημένο, και καλά κάνεις βεβαίως, αλλά το πρόβλημα έγγειται αλλού. Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι οι εξεγερμένοι του κόσμου πίστευαν όντως αυτά που διακύρηταν. Κάνοντας κάτι τέτοιο θα αμφισβητούσα ουσιαστικά τον ίδιο μου τον εαυτό. Το μόνο που αμφισβητώ είναι η αποτελεσματικότητα των τρόπων τους. Κι όχι μόνο επειδή το «πείραμα του κομμουνισμού» απέτυχε, όπως λένε κάποιοι εκ της ευγενούς μερίδας των κοινωνιολόγων. Αλλά γιατί ποτέ κανείς δεν κατάφερε ουσιαστικά να αφυπνίσει πραγματικά τη συνείδηση, έστω και ενός μονάχα ατόμου. Αυτός άλλωστε ήταν και ο κύριος στόχος των απανταχού επαναστατών του κόσμου, αν δεν απατόμαι τουλάχιστον. Όλοι οι μεγάλοι θεωρητικοί των αριστερών πολιτικών κινημάτων βασίστηκαν πάνω στην ακαμψία και την σκληρότητα των καθεστώτων.
Ωστόσο κανείς ποτέ ως τώρα δεν μπόρεσε να περάσει την εμπειρία του σε κάποιον άλλον άνθρωπο. Ακόμη και σε ακραίες καταστάσεις εξαθλίωσης, δύο διαφορετικοί άνθρωποι θα ερμηνεύσουν διαφορετικά το ίδιο ερέθισμα, όπως άλλωστε και σε κάθε είδους κατάσταση. Ακόμη και εάν δύο άνθρωποι επηρεάζονται με παρόμοιο τρόπο από τις καταστάσεις, αν λόγου χάρη είναι και οι δύο σκλάβοι, θα επηρεάζονται απλώς με παρόμοιο και ποτέ με ίδιο τρόπο. Ποτέ και κάτω από καμία συνθήκη δύο άνθρωποι δεν θα αντιλαμβάνονται τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Λόγω εσωτερικής βιολογικής δομής και μόνο. Ή τουλάχιστον αρχικά. Όσο κοντά και εάν φτάσουν δύο βιώματα ποτέ δεν θα είναι ακριβώς ίδια. Ακόμη και στον ίδιο άνθρωπο η επανάληψη μιας κατάστασης ποτέ δεν θα οδηγήσει στο να εκληφθεί η κατάσταση με τον ίδιο τρόπο και τελικά δεν θα δημιουργήσει ακριβώς την ίδια εμπειρία.
Κρατώ ως δεδομένο ότι οι σκέψεις κάποιου επηρεάζονται από τις εμπειρίες. Κρατώ ως δεδομένο επίσης ότι η εμπειρία είναι ουσιαστικά η μετάφραση των εξωτερικών ερεθισμάτων με συγκεκριμένο τρόπο, ορισμένο από το ίδιο το βιολογικό υπόβαθρο του κάθε ανθρώπου, και η ενσωμάτωση αυτής της νέας πληροφορίας στην γενικότερη αντίληψη και τον τρόπο λειτουργίας του ατόμου αυτού, κάτι το οποίο μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα αλλάζει και τον τρόπο μετάφρασης του κάθε εξωτερικού ερεθίσματος. Μην προχωρώντας σε περισσότερη ανάλυση, ήδη φαίνεται ότι είναι απλά αδύνατο δύο άτομα να έχουν ακριβώς ίδια αντίληψη. Ακόμη και στην περίπτωση που δύο άτομα έχουν ανά διαστήματα ή και για ένα μεγάλο διάστημα ίδια ερεθίσματα, το διαφορετικό τους βιολογικό υπόβαθρο δεν θα τους επιτρέψει να μεταφράσουν τα ερεθίσματα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έτσι δεν θα έχουν καν ίδιες εμπειρίες πόσο μάλλον ίδια συνολική αντίληψη. Ακόμη και στην τρομακτικότερη των περιπτώσεων που δύο άτομα έχουν μερικές ακριβώς ίδιες εμπειρίες, έστω από κάποιο τρελό παιχνίδι των πιθανοτήτων, είναι πρακτικά αδύνατο να έχουν συνολικά ίδια ακριβώς αντίληψη. Έστω και σε ένα σημείο θα υπάρχει διαφωνία. Και αυτό ακριβώς είναι η βάση του επιχειρήματός μου. Στην πιο ακραία των περιπτώσεων δύο άτομα έχουν πολλές όμοιες εμπειρίες και οι αντιλήψεις τους ερωτοτροπούν με την πιθανότητα να είναι ίδιες. Ωστόσο διαφωνούν τελικά σε κάποιες φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες. Όλοι συμφωνούμε με τους φίλους μας αλλά όχι σε όλα. Πολλές φορές μάλιστα οι καλύτεροι φίλοι μπορεί να έχουν και εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, άρα και διαφορετική νοοτροπία. Αλλά μπορώ να δεχτώ ότι εξίσου πολλές φορές δύο άνθρωποι μπορούν να συμφωνούν σε πολλά πράγματα και να έχουν ως επί το πλείστω παρόμοια νοοτροπία. Όσο φτάνουμε προς τα άκρα, οι περιπτώσεις λιγοστέυουν φανερά... Να τη πάλι η «καμπάνα» Στο απόλυτο άκρο συναντάται και το απόλυτο μηδέν των περιπτώσεων. Αν λοιπόν είναι αδύνατο να ισχυριστεί κάποιος ότι δύο άνθρωποι είναι ίδιοι, αν το περισσότερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να παρατηρήσει απειροελάχιστες –αναλογικά με το σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού– περιπτώσεις, στις οποίες δύο άνθρωποι έχουν σχεδόν ίδιες αντιλήψεις, τι γίνεται με όλες τις άλλες, όχι και τόσο ακραίες, περιπτώσεις? Αν δεν μπορώ να εξομαλύνω πλήρως τις διαφορές μεταξύ δύο μονάχα ανθρώπων, πώς είναι δυνατόν να πστεύω ότι μπορώ να το κάνω με επτά δισεκατομμύρια?
Πρακτικά αυτό δεν είναι πλήρως ακατόρθωτο, όπως παρουσιάζεται εδώ, αλλά οι εξομαλύνσεις τέτοιου είδους που τελικά λειτουργούν μακροπρόθεσμα λαμβάνουν χώρα σε πυρήνες μερικών ανθρώπων, όπως παρέες και οικογένειες, ή το πολύ μερικών εκατοντάδων ανθρώπων όπως σχολεία, χωριά και τα σχετικά... Όχι σε μεγαλουπόλεις όπου στεγάζονται εκατομμύρια άνθρωποι, ούτε και σε ολόκληρες κοινωνίες.
Αυτό βεβαίως με φέρνει μπροστά από το προαναφερθέν, σημαντικότατο πρόβλημα της «αφύπνισης». Μπορεί ρε φίλε να έχεις την καλύτερη ιδέα του κόσμου. Μπορεί να έχεις όλη την καλή διάθεση και το ψυχικό σθένος να την διαδώσεις. Μπορέι να βρεις και ακροατήριο, αντίθετα με εμένα. Πριν όμως τα κάνεις όλα αυτά, να είσαι σίγουρος για το εξής απλό. Κανένας, μα απολύτως κανένας άλλος άνθρωπος, όσο διατεθημένος και εάν είναι, δεν θα κατανοήσει αυτό που έχεις να του πεις. Όχι επειδή είναι ηλίθιος. Απλά επειδή η αντίληψή σου, το σύνολο των εμπειριών σου και τελικά η κάθε λαμπρή ιδέα σου ως αποτελέσμα της έντονης εγκεφαλικής σου δραστηριότητας, είναι ο πλήρης αντικατοπτρισμός του εαυτού σου. Όλων δηλαδή των διαδικασιών στις οποίες έχεις μπει είτε οικειοθελώς έιτε όχι, κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής σου και των τρόπων με τους οποίους τόσο η βιολογία σου, όσο και η συσσωρευόμενη καθε φορά εμπειρία σου έχει ανταπεξέλθει σε αυτές τις διαδικασίες. Θα ήταν τελικά σαν να ζητούσες από το κοινό σου να γίνει ακριβώς αυτό που είσαι εσύ. Δύσκολο. Τη στιγμή ειδικά που κανείς δεν ξέρει καθολικά τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό ήταν το λάθος των δημαγωγών και των μεγάλων επαναστατών της ιστορίας. Μπορεί να είχαν καταλάβει ότι αναφέρονταν σε ανθρώπους με τους οποίους μοιράζονταν κοινές ανάγκες. Δεν νομίζω όμως ότι είχαν καταλάβει ότι αναφέρονται σε ανθρώπους που ακόμη και τις ίδιες αυτές ανάγκες θα τις εξελάμβαναν με διαφορετικό τρόπο. Έστω και ελάχιστα διαφορετικό. Άλλωστε, μια μικρή διαφορά στη βαθιά δομή μπορεί να καταλήξει σε ένα αντιδιαμετρικά αντίθετο δεδομένο στις επιφανειακές δομές...
Ίσως τελικά να φταίει αυτό το γεγονός που δεν μιλάω σε κάποιον για τις σκέψεις μου, κι όχι απλά το ενδεχόμενο να είμαι ερωτευμένος με αυτές. Ακόμη κι αν μιλούσα σε κάποιον, αυτός δεν θα καταλάβαινε σε ικανοποιητικό βαθμό αυτό που θα του έλεγα.
Από την άλλη μεριά βέβαια, η απραγία δεν είναι λύση. Τι θα κάνει λοιπόν κάποιος που είναι σίγουρος ότι έχει μια αναθεματισμένα καλή ιδέα για τη λύση των λειτουργικών προβλημάτων της δομημένης κοινωνίας; Εγώ θα έλεγα ότι θα μπορούσε να την εφαρμόσει για τον εαυτούλη του. Έτσι, και ειδικά στην περίπτωση που η ιδέα του έιναι κάτι χαρακτηριστικά ανατρεπτικό, οι γύρω του θα εκλάβουν τις πράξεις τους ως άμεσο ερέθισμα και όχι ως κατασκευασμένη ερμηνεία. Ενδεχομένως να μπουν στη διαδικασία να σκεφτούν τους τρόπους του, ενδεχομένως όχι. Πάντως, σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητος. Τελικά, ο ίδιος θα έχει κάνει την προσωπική του επανάσταση, θα ζει τη ζωή του με τους δικούς του κανόνες και θα επηρεάσει το περιβάλλον του με τρόπο που θα είναι πολύ αποτελεσματικότερος του να δημιουργήσει χαμό και ξεσηκωμό στο έλεος του οποίου μπορεί να παρερμηνευθεί και η αρχική ιδέα ακόμη.
Και μιας και μιλάμε για αρχικές ιδέες, ίσως θα ήταν καλό να μιλήσουμε και για «αρχικές εικόνες». Είναι οι εικόνες που εντυπώνονται στο μυαλό κάποιου απλά και μόνο επειδή στο σχολείο υπάρχει ένα μάθημα που λέγεται «ιστορία». Κάποιοι λοιπόν, σίγουρα θα δυσανασχετήσουν με την εξίσωση συγκεκριμένων προσώπων όπως του Αλεξάνδρου και του Hitler. Για να δούμε... Θα πρέπει άραγε να παραδεχτώ ότι υπάρχουν όντως σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο; O Hitler, θα πουν μερικοί δε σεβάστηκε τίποτα. Βανδάλισε και έκαψε και κατέστρεψε και βίασε και εκτέλεσε και βασάνισε και σκότωσε ό,τι βρήκε στο διάβα του. Συμφωνώ. Ο Αλέξανδρος δεν τα έκανε αυτά. Δεν ήταν παράφρονας –σύμφωνα τουλάχιστον με τα δεδομένα της δικής του εποχής, για τα οποία βέβαια δεν μπορώ να είμαι και απόλυτα σίγουρος. Ο Αλέξανδρος ήταν ευγενής. Συμφωνώ; Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος. Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε.
Ε λοιπόν, όχι! Δεν πιστεύω ότι κάποιος από τους δύο ήταν «ευγενής προσωπικότητα». Προσωπικά πιστεύω ότι όσο μεγαλομανής ήταν ο ένας, ακριβώς τόσο ήταν κι ο άλλος. Στην τελική, οι περισσότεροι Γερμανοί εκείνης της εποχής θεωρούσαν τον Hitler, όχι απλά έναν ευγενή άνθρωπο, αλλά ένα ξεχωριστό σύμβολο. Και βέβαια υπήρχαν και κάποιες φωνές που πνίγηκαν στο αίμα, στην προσπάθεια τους να εκφράσουν την αντίθετη άποψη. Εγώ όμως μίλησα για τους περισσότερους Γερμανούς, εκείνης της εποχής, όχι για όλους τους Γερμανούς. Και οι περισσότεροι Αιγύπτιοι θεωρούσαν τον Αλέξανδρο θεό. Όχι απλά ένα σύμβολο, αλλά τον ίδιο τον θεϊκό εκπρόσωπο επί γης. Αυτό δείχνει σίγουρα σωστές κινήσεις χειραγώγησης της μάζας. Αλλά δείχνει και απίστευτη μεγαλομανία. Όπως και εάν έχει η κατάσταση, δεν είναι ανάγκη να δεχτείτε την δική μου άποψη. Σε τελική ανάλυση, εμένα με ενδιαφέρει ένα πράγμα.
Ένα και μοναδικό πράγμα. Διαχρονικό. Πέρα από δεδομένα συγκεκριμένων εποχών... Η ζωή.
Τόσο ο Hitler όσο και ο Αλέξανδρος –όσο και όλοι οι προαναφερθέντες– έπαιξαν με τις ζωές των συντρόφων τους. «Θυσίασαν» τους στρατιώτες τους ή τους συντρόφους τους, ή ακόμη και τη δική τους ζωή «για έναν ανώτερο σκοπό». Αυτό μου αρκεί. Γιατί δηλώνει αλαζονεία, υπεροψεία και έλλειψη σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή.
Το ίδιο ισχύει και για άλλες, φαινομενικά άτοπες εξισώσεις, όπως Castro και Bush για παράδειγμα. Σίγουρα ο Castro αναγκάστηκε να πάρει τις αποφάσεις που πήρε, τουλάχιστον αρχικά, και σίγουρα ο Bush δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ο μονόφθαλμος βασιλιάς των τυφλών. Και οι δύο όμως δέχτηκαν τον ρόλο τους, είτε τον διεκδίκησαν, και «ανέλαβαν» την ευθύνη εκατοντάδων, ισως και χιλιάδων ανθρώπινων ζωών.
Όχι ότι η ανθρώπινη ζωή είναι άξια σεβασμού επειδή είναι όμορφη και άλλα τέτοια χαρούμενα. Η ζωή, ειδικά στην εποχή που ζω εγω, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη εποχή άλλωστε, είναι τόσο σκατά, που πλέον καταντά παντελώς αδιάφορο το πόσο σκατά είναι.
Όμως η ζωή, γενικότερα, και η ανθρώπινη ζωή ειδικότερα –προσοχή, όχι «πολύ περισσότερο», αλλά «ειδικότερα»– είναι άξια σεβασμού, επειδή, χωρίς καν να είναι δεδομένη, χωρίς καν να είναι όμορφη, είναι το μοναδικό πράγμα που έχουμε!
Και η ελεύθερη ζωή είναι το μοναδικό πράγμα για το οποίο πρέπει, ή μάλλον αξίζει να αγωνιζόμαστε...
Όπως θα διαπιστώσατε άλλωστε, ανέφερα πρόσωπα που είχαν πολύ περισσότερο επιθετικό ρόλο παρά αμυντικό.
Παρεπιπτόντως, ΔΕΝ υπάρχει «πρέπει»!
Όπως δεν υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα...
Βασικά, δεν υπάρχει τίποτε εκτός από χημικές αντιδράσεις και ενεργειακές αλληλεπιδράσεις...
Πολλοί, οι περισσότεροι μάλλον, δεν θα συμμεριστούν τα δικά μου πιστεύω. Δικαίως, ενδεχομένως. Εάν οι σκέψεις μου δεν εκτιλίσσονταν στο μυαλό μου αλλά ήταν αγόρευση σε δικαστήριο, ο αντίδικος μου θα φώναζε σίγουρα «ένσταση!»…
«Ένσταση, κύριε πρόεδρε! Τι απέγινε η ελευθερία επιλογής? Πού στο διάολο χάθηκε η ελεύθερη βούληση?»
«Ο τρόπος σας είναι απαράδεκτος! Δεν θα ανεχτώ να σας ξανακούσω να βωμολοχείτε! Την επόμενη φορά θα απομακρυνθείτε από την αίθουσα! Κι αν υπάρχει κάποιος λόγος που δεν θα σας απομακρίνω αυτή τη στιγμή, είναι επείδη η ενστασή σας γίνεται αποδεκτή... Σας παρακαλώ κύριε S., επαναδιατυπώστε τη θέση σας, έτσι ώστε να εμπεριέχεται σε αυτήν η αξία της ελεύθερης βούλησης.
Μα είναι όλοι τους τρελοί, σε αυτό το δικαστήριο? Δεν θέλω ρε φίλε να εμπεριέχεται σε αυτή η αξία της ελεύθερης βούλησης. Η βούληση δεν ήταν ποτέ ελεύθερη. Το να βρεθείς στη θέση που θα χρειαστεί να κάνεις μια επιλογή, δεν σημαίνει ότι η επιλογή σου έγινε ελεύθερα. Δεν στην επέβαλε κάποιος εξωτερικός παράγοντας, σύμφωνοι, αλλά είμαστε ακόμη μακριά από την ελευθερία... Αν αναλογιστούμε το, σχεδόν ατέρμονο προς το παρελθόν, πλέγμα που αντικατοπτρίζει τον εαυτό σου, το πλέγμα των εμπειριών σου, για να γίνω πιο σαφής, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μπορεί κάποιος αρκετά ικανός να εξηγήσει την κάθε σου κίνηση. Ντετερμινισμός? Καθόλου! Γιατί αυτή η οπτική είναι αναδρομική και μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει. Και μόνο την αρχή της απροσδιοριστίας αν λάβουμε ώς δεδομένο, είναι αρκετό για να καταστρέψει ολοκληρωτικά κάθε τέτοια προσπάθεια, πρωτού καν αυτή αρχίσει. Δεν μπορεί να προβλέψει κανείς το μέλλον, άρα δεν μπορεί να προβλέψει και τις μελλοντικές του αποφάσεις και επιλογές. Το σύνολο των επιλογών που θα έχει κάποιος στο μέλλον είναι κατά κανόνα αδύνατο να προλεχθεί. Οι αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει και θα πάρει κάποιος στο μέλλον ορίζονται ξεκάθαρα από όλο του το είναι, άρα οι ίδιες δεν είναι ποτέ ελεύθερες. Θέλατε ελευθερία επιλογής μανάρια μου; Συγγνώμη δεν είμαι τόσο γενναιώδορος... Απεχθάνεστε τον ντετερμινισμό και την μοιρολατρία; Κοιμηθήτε άφοβα, σας προστατεύει η κβαντική μηχανική... Αναρωτιέστε τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους; Ξυπνήστε και αρχίστε να σκέφτεστε, δεν θα σας μασήσω και τις μπουκιές, αρκεί που τις σχημάτισα...
Πολλοί θα συνεχίσουν να δυσανασχετούν με την ιδέα αυτή.
Μου φέρνουν ως παραδείγματα «ελεύθερης βούλησης» την αυτοκτονία ή την αυτοθυσία...
Η αυτοκτονία...
Πόσοι αυτοκτονούν, ώντας νοητικά υγιείς, ή έστω ζώντες μια χαρούμενη ζωή?
Η απάντηση?
Κανένας!
Κανείς δεν αυτοκτονεί ώντας νοητικά υγιής...
Κανείς δεν αυτοκτονεί όταν χαίρεται που ζει...
Ακόμη και σε αυτήν την αδιανόητη περίπτωση, όπου κάποιος κατά τ’ άλλα νοητικά υγιής και ταυτόχρονα χαρούμενος με τη ζωή του αυτοκτονήσει, μένουν να εξεταστούν και τα θέματα του συμφεροντολογισμού ή και της αυταπάτης ακόμη περί διαφόρων ερωτημάτων που δημιουργούν ανασφάλειες, όπως η ζωή, ο θάνατος και τι υπάρχει «μετά»...
Βέβαια, θα με ρωτήσετε για ποιον συμφεροντολογισμό μιλάω...
Πού ακριβώς είναι το συμφέρον στο να αφήσεις αυτή τη ζωή, έστω και για να πας σε μια άλλη, υποθετικά τουλάχιστον.
Εγω το δήλωσα εξ’ αρχής: «Κανείς δεν αυτοκτονεί ώντας νοητικά υγιής…»
Παρεπιπτώντως, μετά το θάνατο δεν υπάρχει «μετά»...
Το μόνο που υπάρχει μετά το θάνατο είναι η αποσύνθεση...
Καλά θα κάνουν να το δεχτούνε αυτό μερικοί και να πάψουν να το φοβούνται γιατί θέλουν δε θέλουν θα περάσουν και σε αυτό το στάδιο κάποια στιγμή...
Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας, αναλύσαμε πιστεύω αρκετά το ζήτημα της αυτοκτονίας.
Κι η αυτοθυσία;
Αλήθεια σε ποιές περιπτώσεις υπάρχει αυτοθυσία;
Ας αρχίσω με μια φαινομενικά άσχετη ερώτηση...
Πόσοι από εσάς γνωρίζουν για το «εγωπαθές γονίδιο»;
Όχι, δεν πρόκειται για το γονίδιο που ορίζει την εγωπάθεια...
Νομίζω ότι δεν υπάρχει καν κάτι τέτοιο, τουλάχιστον όχι τόσο χοντροκομμένο.
Πρόκειται για την εγωπάθεια του γονιδίου.
Εντάξει, ας εξηγηθώ...
Ξεκινώντας πάλι με ερώτηση!
Σε τι πράγμα βασίζεται η έμβια ύπαρξη σε αυτόν τον γαμημένο πλανήτη;
Σε αλυσίδες πληροφορίας, φτιαγμένες από άνθρακα, φώσφορο και άζωτο.
Και ποιο είναι το μικρότερο, ανεξάρτητο τμήμα πληροφορίας μιας τέτοιας αλυσίδας;
Το γονίδιο.
Προσοχή!
Δεν μιλάω για κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο!
Μιλάω για τα γονίδια γενικά.
Η φράση «εγωπαθές γονίδιο» αναφέρεται απλά στην έλλειψη αλτρουϊστικού χαρακτήρα, στους τρόπους λειτουργίας των γονιδίων.
Από εδώ και πέρα τα πράγματα είναι απλά...
Παραμυθάκι...
Το γονίδιο δεν έχει σκοπό. Από τη στιγμή άλλωστε που τίποτε δεν έχει σκοπό, πώς θα ήταν δυνατόν να έχει σκοπό ο δομικός λίθος της ζωής; Το μόνο που κάνει είναι να επιβιώνει σε βάθος χρόνου.
Λέτε ο σκοπός του να είναι η επιβίωση; Αυτό δεν το ξέρω. Αμφιβάλλω άλλωστε αν το ξέρει κανείς...
Το γονίδιο λοιπόν επιβιώνει. Επιβιώνει εκμεταλλευόμενο άλλα γονίδια, τα οποία αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του άμεσου περιβάλλοντός του.
Και τα άλλα γονίδια εκμεταλλεύονται το ένα το άλλο. Ίσως όχι όλα, αλλά γενικότερα, υπάρχει μια σχέση αλληλοεκμετάλλευσης. Να η εγωπάθεια του γονιδίου, η έλλειψη αλτρουϊσμού, στην οποία αναφερόμουν. Και δεν είναι ο μοναδικός τομέας της ζωής που συμβαίνει αυτό...
Όταν αναφαίρονται σε άλλα πράγματα, μερικοί το ονομάζουν και αλληλοβοήθεια καμιά φορα...
Αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος...
Το θέμα είναι ότι η αλληλοεκμετάλευση και το περιβάλλον κρατούν το γονίδιο στη ζωή για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Όσο κι αν εσύ θέλεις να επιβιώσεις και να ζήσεις αιώνια, κάποια στιγμή θα ξαπλάρεις για τα καλά, κύριος! Τα σώματα που μεταφέρουν όλα αυτά τα γονίδια είναι φθαρτά. Τα σώματα αυτά βέβαια δεν είναι απλοί φορείς γονιδίων, δεν είναι απλά δοχεία.
Γιατί πιστεύετε ότι μοιάζετε στους γονείς σας;
Έχετε κληρονομήσει την πληροφορία που μετέφερε το δικό τους σώμα και καθένα από τα χαρακτηριστικά σας είναι μια έκφραση των γονιδίων που κουβαλάτε.
Είναι πλέον προφανές ότι η καλύτερη προσωρινή λύση προς την επίτευξη της πλήρους αφθαρσίας είναι η αναπαραγωγή. Είναι αυτή η διαδικασία που μαζί με την αυτοσυντήρηση βοηθά πραγματικά στην επιβίωση του γονιδίου στο χρόνο. Ουσιαστικά, αν το δούμε λίγο χοντρικά το ζήτημα, κι αυτή είναι άλλη μια διαδικασία αυτοσυντήρησης, του γονιδίου όμως, όχι του σώματος.
Και το γονίδιο περνώντας κάθε τόσο κι από κάποιες μεταλλάξεις, συνεχίζει το ταξίδι του στο χωροχρόνο. Το χωνευτήρι της φύσης συνεχίζει κι αυτό τις διεργασίες του ψάχνοντας κάτι που κανείς ποτέ δεν θα μάθει –το τέλειο σώμα για το γονίδιο ενδεχομένως– και ‘ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ποτέ δεν θα ζούμε καλά...
Το συμπέρασμα;
Και η αναπαραγωγή και η αυτοσυντήρηση, τα δύο βασικά ένστικτα του ανθρώπου και κάθε άλλου ζώου πάνω στον πλανήτη, είναι οι προσωπικοί σωματοφύλακες του γονιδίου... Τα γονίδιά σου, όχι μόνο σε συνθέτουν σαν βιολογική οντότητα αλλά και σε παροτρήρουν, με την πληροφορία που εκφράζουν, να θέλεις να ζεις και να γαμιέσαι... Κυριολεκτικά και με οποιοδήποτε κόστος.
Όλα για το γονίδιο.
Κι ας μην ξεχνάμε ότι από αυτά τα δύο βασικά ένστικτα εκκινούν και όλα τα υπόλοιπα ένστικτα. Και όχι μόνο...
Πίσω στο θέμα της αυτοθυσίας τώρα...
Ποιος θυσιάζεται για ποιον;
Ο γονιός για το παιδί;
Το παιδί για τον γονιό;
Ο άντρας για την γυναίκα;
Η γυναίκα για τον άντρα;
Ο αρχηγός για την αγέλη;
Η αγέλη για τον αρχηγό;
Ένας για όλους;
Όλοι για έναν;
Ε λοιπόν, ξέρετε ποιος θυσιάζεται τελικά για ποιον;
Το πλεόνασμα...
Το πλεόνασμα θυσιάζεται για να εξασφαλίσσει σε ό,τι απομένει από το σύνολο ένα και μόνο πράγμα...
Ε – ΠΙ – ΒΙ – Ω – ΣΗ!
Αν και ο όρος πλεόνασμα στα αυτιά ενός βιολόγου μπορεί να ακούγεται πολύ χοντροκομμένος και ενδεχομένως λάθος, εγώ τον χρησιμοποιώ περισσότερο με σατυρική διάθεση...
Και όσοι από εσάς είστε έτοιμοι να μου φέρεται εκ νέου στη συζήτηση το θέμα του συναισθήματος...
Παρ’ όλο που μόλις αναφερθήκαμε σε αυτό, ως προφανές μέρος του ζητήματος της αυτοθυσίας...
Λάβετε υπ’ όψιν σας μονάχα τούτο.
Τόσο το συναίσθημα όσο και η λογική είναι βιολογικές λειτουργίες. Εκκρίσεις χημικών ουσιών και συνάψεις νευρώνων, μέρος του βιολογικού μας «σχεδιασμού».
Κι αν έρθουμε στο θέμα της σεξουαλικής πράξης, την οποία τελούν οι άνθρωποι από ευχαρίστηση και όχι από απόλυτη ανάγκη αναπαραγωγής...
Τότε μπορούμε να δούμε ένα μεγάλο θετικό και πραγματικά κανένα, μα κανένα αρνητικό. Ή τουλάχιστον κανένα αρνητικό πέραν αυτών που εμπεριέχονται και στην καθαρή αναπαραγωγική διαδικασία.
Αύξηση της αυτοπεποίθησης και καλυτέρευση της γενικότερης ψυχολογίας. Άρα και καλυτέρευση των συνθηκών ζωής.
Το να έχεις συνείδηση εμπεριέχει τον κίνδυνο του να μην έχεις καλή ψυχολογία.
Το να κάνεις σεξ, αν μη τι άλλο σου ανεβάζει την ψυχολογία…
Το γονίδιο επιβιώνει για άλλη μια φορά, ακόμη και από τους κινδύνους της κακής ψυχολογίας!
Ωστόσο, ψάξτε κι άλλο. Ο άνθρωπος δεν είναι το μόνο ζώο που κάνει σεξ από ευχαρίστηση.
Όταν μια διαδικασία έχει θετικό αποτέλεσμα για την επιβίωση, τότε αυτή η διαδικασία, ή αν το προτιμάτε η "στρατηγική", τείνει να εξαπλωθεί στον πληθυσμό...
Τα ανάλογα γονίδια που μέσω απερίγραπτα δαιδαλοδών διασυνδέσεων και αλληλεπιδράσεων ελέγχουν αυτήν την διαδικασία, όχι μόνο θα επιβιώσουν μαζί με το σώμα το οποίο επιβιώνει εξ' αιτίας της, αλλά μέσω της αναπαραγωγικής διαδικασίας θα επιβιώσουν σε χρόνο περισσότερο από το χρόνο ζωής ενός τέτοιου σώματος και θα εξαπλωθούν σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού του εν λόγω είδους, αν όχι σε ολόκληρο το είδος...
Αν δεν αυξανόταν η εντροπία στο σύμπαν, τότε ίσως και να παραδεχόμουν ότι υπάρχει Θεός...

... alles in Ruhe beobachten

2009-03-27T21:55:00.000-07:00

Entering the murky room of enlightenment,
greetings, from green, faint flares,
crawl through my spine.
Being settled into clear shapes,
once they reach my mind,
they reveal the true meaning
of my journey.

Sickening images
of deformed bodies,
all bathed in the same green light.
Hydrocephalus fetuses,
being deprived of paternal love.
Sheep bearing no wool,
walking in herds
the path of a black dove.

But this is not why I am here!
I will not save them.
They cannot be saved.
They cannot see me.
I am nothing but a green, faint flare to them.
There is no way for my shape
to be clarified.

For they are not on the journey!
They only walk the path
of the black doves in front.
Purposelessly…

A vane stroll to end in death.
Seeking nothing.
Reaching nothing.
Nothing except their very demise…
And everything beyond?
If only they knew...
If only they could stop
paying attention to whether or not
there is anything beyond.

I am here to wander...
And wonder!
But not whether or not
there is anything beyond...
I am here to explore this world
I am here to observe everything
in peace...
I am not here to chase after death...
Nor am I here to question it...
I am here to gain life.
And excel in something not by need…
For that is the true meaning
of the journey!

Den sista friheten...

2009-03-26T18:56:00.000-07:00

Κάθε σημείο του κύκλου, που είχε μόλις ζωγραφίσει με λευκή κιμωλία στο ξύλινο, σκονισμένο δάπεδο της σοφίτας του, βρισκόταν τουλάχιστον δύο μέτρα μακριά του. Έστεκε ολόγυμνος στο κέντρο. Οι φτέρνες του ήταν ερεθισμένες από τις σκλήθρες του παλιού πατώματος. Ο Δαίμονας βρισκόταν μπροστά στο παράθυρο. Εκείνος όμως μπορούσε να νιώσει την παρουσία του και μέσα στον προσωπικό του χώρο. Η ύπαρξη που είχε ο ίδιος καλέσει, σεβόταν απόλυτα τον προσωπικό χώρο του καθενός. Ωστόσο, καμιά ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, καμιά ψυχολογία δεν θα μπορούσε να είναι προετοιμασμένη για μια τέτοια συνάντηση. Η ενέργεια που εξέπεμπε, η δύναμη της παρουσίας του, η ίδια η ύπαρξη που ονομάζεται Δαίμων είναι μια αέναη έκρηξη! Απεριόριστης έκτασης, ατελείωτης διάρκειας και αμέτρητης έντασης.

Η ατμόσφαιρα δεν είχε καμία σχέση με την ζεστή, καλοκαιρινή και ευχάριστη της εποχής. Ήταν ψυχρή και ξηρή λες και το καλοκαίρι ζάρωσε στη γωνιά του και πέθανε, μόνο και μόνο για να μη συναντηθεί ποτέ με τον Δαίμονα. Τα φώτα της πόλης είχαν όλα γίνει στρεβλά. Οι ίδιες οι μορφές είχαν γίνει στρεβλές. Το γεμάτο, σχεδόν παραμυθένιο φεγγάρι του αυγουστιάτικου ουρανού είχε μεταμορφωθεί σε ένα ανατριχιαστικό, απορουστικό, υπερβολικά ελλειψοειδές αντικείμενο. Το φώς του ήταν μια πολύ πλατιά, θαμπή δέσμη που ακολουθούσε την ελλειπτική αυτή μορφή. Δεν υπήρχε πια το υπέροχο φωτεινό στεφάνι που κύκλωνε τα εξωτερικά στρώματα της επιφάνειας του φυσικού αυτού δορυφόρου. Δεν υπήρχε το παιχνίδισμα του φωτός του με τις σταγόνες της υγρής γήινης ατμόσφαιρας. Δεν υπήρχαν οι χαρακτηριστικές κυανές ανταύγες. Δεν υπήρχε τίποτε, από αυτά που κάνει το φως του φεγγαριού ξεχωριστό. Ήταν κενό. Ήταν νεκρό!

Όπως και το φως από όλα τα ουράνια σώματα. Όλα τα αστέρια, από κουκίδες είχαν μεταλλαχθεί σε μικρές, πάλλεπτες γραμμούλες. Όλες οι πηγές φωτός είχαν στρεβλώσει με τέτοιον τρόπο, ώστε να τον κάνουν να πιστεύει ότι το φως κατευθύνεται προς τον Δαίμονα. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, βλέποντας κάτι τέτοιο, δεν θα είχε καμιά αμφιβολία ότι η κάθε μικρή ικμάδα φωτός προσπαθεί να διώξει τον Δαίμονα κι έτσι οι μορφές βάλλουν εναντίον του. Όμως όχι! Εκείνος ήξερε. Ήξερε ότι ο Δαίμονας τραβάει το φως προς το μέρος του! Ήξερε ότι ο Δαίμονας τραβάει τις μορφές προς το μέρος του! Γι’ αυτό και όλα είναι στρεβλά.

–Ζήτα μου ό,τι θες και θα το εκπληρώσω.

Η σιωπή που επικρατούσε δεν έσπασε, ούτε για μία ελάχιστη στιγμή. Ο Δαίμονας, όπως κι εκείνος, λατρεύουν τη σιωπή. Κι ήταν η πρώτη φορά που επικράτούσε τέτοια σιωπή πάνω στη Γη. Σιωπή αφύσικη, βαθύτατα τρομακτική. Η σιωπή της ακινησίας. Το γλυκό αεράκι του καλοκαιριού είχε πάψει να ακούγεται. Η γεμάτη έκσταση και πάθος ευωδία των νυχτολούλουδων, δεν μπορούσε πλέον να ζωγραφίσει την εικόνα της ηδονής στο μυαλό των ανθρώπων. Τα νυχτοπούλια δεν κελαηδούσαν. Τα τριζώνια δεν συνέβαλαν στην καλοκαιρινή χορωδία της νύχτας. Η Γη δεν κινούταν. Το φως δεν κινούταν! Είχε παγώσει στη θέση του. Τίποτε δεν κινούταν. Όλα ήταν ακίνητα και σιωπηλά. Ήταν η σιωπή της ακινησίας. Της ακινησίας των μορίων της ύλης. Της παύσης της αέναης ταλάντωσης. Της ακινησίας ολόκληρου του κόσμου. Ολόκληρου του σύμπαντος. Η πλάση όλη, ήταν ακίνητη. Γιατί η πλάση όλη, ήταν νεκρή! Η σιωπή του θανάτου… Η απόλυτη σίγαση των πάντων. Ήταν η πρώτη φορά που εκείνος ένιωθε κάτι τέτοιο, και –μα την αλήθεια– δεν θα το χαράμιζε για τίποτε άλλο στον κόσμο! Δεν θα χάλαγε αυτήν την εξωτική σιωπή. Δεν θα άρθρωνε ούτε μία λέξη. Ο διαλόγος θα έπαιρνε μέρος στο μυαλό τους.

–Ζήτα μου ό,τι θες και θα το εκπληρώσω.

Η κατάμαυρη λάμψη που εξέπεμπε ο Δαίμονας είχε κατακλήσει τον γύρω χώρο και τον είχε φέρει σε μια υπέρπυκνη κατάσταση. Εκείνος τον ένιωθε να τον πιέζει, να του σφίγγει τον θώρακα και να μην τον αφήνει να αναπνεύσει.

–Κούφιες υποσχέσεις μιας ανάμνησης… Τι ξέρεις εσύ από ανάγκες? Πώς μπορείς να γνωρίζεις την έννοια του ποθητού? Πώς είναι δυνατόν να κατανοείς την ομορφιά;

–Δεν γνωρίζω τίποτε για τις ανάγκες του ή τις ανάγκες της. Δεν καταλαβαίνω την έννοια του ποθητού κι ούτε η ομορφιά σημαίνει κάτι για εμένα. Εγώ είμαι μια ανάμνηση. Εσύ το είπες, άλλωστε… Ανάμνηση. Συνεπαγωγή της εμπειρίας.

–Μα η εμπειρία είναι η τροφή της απληστίας! Κι η απληστία γεννά τις ανάγκες, ψάχνει για νέα ποθητά και περισσότερη ομορφιά. Πώς μπορείς να είσαι μέρος ενός συνόλου πραγμάτων άγνωστων σε εσένα?

–Το σύνολο έχει τόση αξία όση έχει και το κάθε άτομο ξεχωριστά... Και το άτομο μπορεί παραδόξως να κατανοήσει μονάχα τα σύνολα στα οποία, έστω και φαινομενικά, δεν ανοίκει... Κι εσύ είσαι στην ίδια μοίρα με εμένα! Δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το τι πραγματικά είναι το σύνολο που εκπροσωπείς.

Ο Δαίμονας, με αυτήν του τη σκέψη, του έδωσε μια ελάχιστη δόση από την κατεκτημένη γνώση. Ο άνθρωπος από την απαρχή του πορεύεται με ένα θετικό και ένα αρνητικό. Υπερμεγέθη εγκέφαλο αναλογικά με το σώμα του, υπερμεγέθεις εγκφαλικούς χάρτες ελέγχου των ακροδακτύλων, περιοχές ελέγχου της επικοινωνίας και της γλώσσας, αντιτακτό αντίχειρα και συνείδηση της υπαρξής του. Με δυο λέξεις, «βιολογικό σχεδιασμό». Το θετικό. Και το αρνητικό ταυτόχρονα… Αφού αυτός ο –εκμεταλλεύσιμος στο έπακρο– σχεδιασμός με την ανεπτυγμένη και περαιτέρω αναπτύξιμη αντίληψη, κρύβει μια πολύ τρομακτική παγίδα. Αυτήν της αλαζονείας. Εφόσων δεν πρόκειται για κάποια φήμη, ανάμεσα στις τόσες και τόσες φήμες που εκείνος έχει ακούσει, η ίδια η λέξη «άνθρωπος» αποδεικνύει αυτή την αλαζονεία. «Ανθρωπος», αυτός που «άνω θρώσκει».

Αυτός που κοιτάει ψηλά. Ο ψηλομύτης. Ο υπερόπτης. Ο ονειροπόλος που πιστεύει ότι, ως άλλος Δαίδαλος, έχει κατακτήσει τους αιθέρες. Μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι η αφέλεια και η άγνοιά του τον έχει φέρει στην δυσάρεστη θέση του Ικάρου. Όμως η συνείδηση τον σώζει, ο σχεδιασμός του δεν τον αφήνει να τσακιστεί στην φουρτουνιασμένη θάλασσα. Και ο άνθρωπος συνεχίζει. Συνεχίζει την πτώση του προς τα πάνω. Συνεχίζει να είναι άνθρωπος. Ήδη τυφλωμένος από την πρώτη του ματιά, συνεχίζει να κοιτάζει τον ήλιο, μέχρι οι αμφιβληστροειδείς του να καψαλιστούν εντελώς από την ραδιενέργεια. Γιατί μπορεί, χωρίς να το έχει καν καταλάβει, να στρέφει το βλέμμα του σε έναν από τους εκατοντάδες ήλιους που ο ίδιος δημιούργησε. Συνεχίζει να πολεμά τον εαυτό του, για δυό παραπάνω εκτάρια γης, ή λίγη παραπάνω ποσότητα φυσικών πόρων, ή λίγη παραπάνω εξουσία. Ή για οποιαδήποτε άλλη σάπια εκ της δημιουργίας της και παρηκμασμένη αξία των αποσυντιθέμενων κοινωνιών του. Παρηκμασμένες αξίες… Δημιουργήματα που θα μπορουσαν να δρουν ως απλές αφορμες αφού οι άνθρωποι θέλουν καλά και ντε να ψάχνουν για αφορμές. Δημιουργοί που είναι τόσο αφελείς και ηλίθιοι, που καταλήγουν να πιστεύουν τελικά στα ίδια τα δημιουργήματά τους. Άνθρωποι, «ώντα κοινωνικά» των οποίων οι πράξεις βασίζονται στη θεώρηση ότι είναι ικανοί να δουν μια καθολική πραγματικότητα, αναιρώντας τις ίδιες τις ερευνές τους περί υποκειμενισμού της αντίληψης. Άτομα ανόμοια που θέλουν να δρουν ως σύνολο ομοιογενές. Να λοιπόν δέκα χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας. Δέκα χιλιάδες χρόνια υπεροψίας, απληστίας, αφέλειας και αυταπάτης. Και ο άνθρωπος συνεχίζει να τεντώνεται προς τον ουρανο, ξεχνώντας ότι τα πόδια θα παραμένουν πάντα κολλημένα στο έδαφος, μέχρι που ο πεπερασμένων δυνατοτήτων σχεδιασμός του να μην μπορεί να τον σώσει άλλο. Εκείνος ήταν ήδη αηδιασμένος από όλα αυτά. Κρίμα. Ήταν και αυτός άλλος ένας άνθρωπος.

–Το σύνολο ολόκληρο έχει τόση αξία όση και το κάθε άτομο ξεχωριστά... Κι είναι η βούληση ο φορέας αυτής της αξίας. Η βούληση... Η επιθυμία. Πες μου τι θέλεις κι εγώ θα στο εκπληρώσω.

Είχε έρθει πλέον η ώρα να περάσει ο άνθρωπος, από την κατάσταση της άγνοιας και την αφέλειας, στην κατάσταση αυτού που τόσο πολύ αποζητούσε από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε. Την ελευθερία που προσφέρει η γνώση. Η απόλυτη γνώση των πάντων. Αρκεί να διέθετε και την απαραίτητη ικανότητα…

–Ας είναι… Θα σου πω την επιθυμία μου. Θέλω να γίνω εγώ ο μοναδικός κύριος του εαυτού μου. Να είμαι απόλυτα ελεύθερος.

–Είμαι μια ανάμνηση, το ξέχασες κιόλας? Όλη η κατεκτημένη γνώση ανοίκει στο παρελθόν! Κι εγώ είμαι ο Δαίμων, αυτός που κατακτά τη γνώση. Είμαι κομμάτι του παρελθόντος. Μην μου μιλάς για το μέλλον…

–Ώστε αυτός είναι λοιπόν ο λόγος που δεν μπορείς να κατανοήσεις την ανάγκη… Οι ανάγκες αναφέρονται στο παρόν ή στο μέλλον, όπως και οι επιθυμίες…

Είχε αρχίσει πλέον να καταλαβαίνει. Ήταν βέβαια άνθρωπος. Αλλά το να φτάσει μέχρι αυτό το σημείο, σήμαινε σίγουρα ότι είχε εξερευνήσει το σχεδιασμό του όσο λίγοι, μα πάρα πολύ λίγοι όμοιοι του.

–Μίλα μου λοιπόν για μια ανάμνησή σου. Μίλα μου για αυτόν που είναι κύριος του εαυτού Του, πριν τη γέννησή του και τη γέννησή της.

–Θέλω να γίνω Θεός.

–Ξέρεις ότι θα χρειαστεί να κατανοήσεις την απόλυτη γνώση για να γίνεις Θεός?

–Τι θα σημαίνει αυτό για εμένα?

–Θα δεις τι υπάρχει εκτός του δικού σου υπαρκτού. Θα τάξιδέψεις ως τη στιγμή της δημιουργίας.

–Υπέροχα!

–Και θα νιώσεις την εκμηδένιση του τέλους του χρόνου.

–… Το τέλος του χρόνου λοιπόν… Ας είναι! Όλα έχουν ένα τέλος κι ένα τίμημα… Κάνε με Θεό. Κάνε με απόλυτο κυρίαρχο του εαυτού μου. Κάνε με ελεύθερο!

Η νυχτερινή σιωπή είχε φτάσει στην αποκορύφωσή της. Ήταν μια σιωπή τόσο έντονη που καταντούσε εκκωφαντική. Κι έπειτα, αυτή η τόσο απόκοσμη σιγή διαταράσσεται. Κι εκείνος νιώθει τρόμο που όμοιο δεν είχε ποτέ του νιώσει.

Φόβο βαθύτερο από το φόβο του θανάτου, τρόμο βαθύτερο από αυτόν της μοίρας που πρόκειται να έχει η ύπαρξή του, ταραχή που αγγίζει τη ζωή μέσα του και την ρουφάει, αδειάζοντάς τον από συναίσθημα και πάθος. Φόβος που έχει χτυπήσει με τέτοια δύναμη τις χορδές του ενστίκτου του, διαταράσσοντας το ρυθμό του τόσο σφοδρά, ώστε η ψυχοσύνθεσή του να μην είναι ποτέ ξανά υγιής. Τρόμος που τον κάνει να νιώθει ότι η ίδια η οντότητά του δεν υπήρξε, δεν υπάρχει κι ούτε θα υπάρξει ποτέ. Τέλειωσε χωρίς ποτέ να αρχίσει. Πέθανε προτού καν γεννηθεί. Είναι ψυχικό άλγος τόσο απόλυτο που κάνει κάθε απότατη ματαιότητα να φαντάζει τόσο γλυκιά όσο η ίδια η τελευταία ελπίδα.

–Η γνώση του υπαρκτού θα σε οδηγήσει στην γνώση του προϋπαρκτού…

Η αέναη έκρηξη της ύπαρξης που ονομάζεται Δαίμων, έφτανε κάθε στιγμή σε νέα ζενίθ. Ο μικρός χώρος της σοφίτας γινόταν όλο και πιο πνιγηρός, όλο και μικρότερος, φτάνοντας κάθε στιγμή σε καινούρια ναδίρ. Η απειροελάχιστη ποσότητα φωτός που κατάφερνε να διέλθει στο δωμάτιο, δεν έφτανε ποτέ μέχρι το πάτωμα. Ό Δαίμονας το τραβούσε προς το μέρος του, όπως θα έκανε και μια μαύρη τρύπα σε κάποια μακρινή εσχατία του σύμπαντος. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να τυλίγει τα πάντα. Δεν υπήρχε αέρας μέσα σε αυτόν το χώρο πλέον. Όλες οι μορφές είχαν στρεβλώσει πέρα από κάθε όριο. Όλα είχαν ήδη συνθλιβεί και εκμηδενιστεί. Εκτός από εκείνον.

Εκείνος είχε χάσει προ πολλού, απ’ ότι φαίνεται, τις συμβατικές του αισθήσεις. Η όρασή του συνελάμβανε τις εικόνες που σχηματίζονταν σε ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Η ακοή του άκουγε ταυτόχρονα όλους τους υπόηχους και όλους τους υπέρηχους. Η αφή τού επέτρεπε πλέον να νιώθει τις μικρότερες κβαντικές διακυμάνσεις του χωροχρόνου. Η οσμή είχε συνενωθεί πλήρως με τη γεύση. Κάθε άρωμα και κάθε χημική ουσία ήταν γνωστά. Ένιωσε το σώμα του ελαφρύ. Ένιωσε το σώμα του παντελώς αβαρές. Δεν τον συγκρατούσε πια καμιά βαρύτητα και δεν διέθετε καθόλου αδράνεια. Η μάζα του είχε εκλείψει. Αιωρούταν! Είχε βγει από τη σοφίτα του. Είχε βγεί από την γήινη ατμόσφαιρα. Είχε βγεί από τη ζώνη των εσωτερικών πλανητών. Είχε βγει από το ηλιακό σύστημα. Είχε βγεί από τον Γαλαξία. Και ταξίδευε ακόμη. Ζαρωμένος από τον τρόμο και το δέος όσων ζούσε. Ταξίδευε ακόμη. Με ταχύτητα συνεχώς αυξανόμενη. Ήθελε να μπορούσε να ουρλιάξει. Αλλά δεν μπορούσε καν να θέλει…

-Το βίωμα της στιγμής της δημιουργίας θα σου χαρίσει την αθανασία…

Ταξίδευε… Προς τις ακραιότερες άκρες του συμπαντος. Και παρατηρούσε. Εικόνες που τον τρέλαιναν. Εικόνες που, με τον τρόπο που διαδέχονταν η μία την άλλη μαρτυρούσαν κραυγαλέα την ανυπαρξία ανώτερης Δύναμης. Όλοι οι υπερκαινοφανείς είχαν εκραγεί. Όλα τα αστέρια είχαν δημιουργηθεί. Όλοι οι γαλαξίες ήταν πλέον απόμακροι και μικροί. Ο χώρος γύρω του είχε αρχίσει να θερμαίνεται και για κάποιον αποτρόπαιο λόγο να μικραίνει. Κι εκείνος ένιωθε όλο και πιο εκστατικά πανικοβλημένος. Και ιδού το αίτιο και η δύναμη. Το ανοσιούργημα, το φόβο και πανικό ποιόν, αναβλύζει από την ενέργεια του κόσμου και ξεχύνεται με ορμή και απόλυτη ταχύτητα από όλα τα σημεία, προς όλα τα σημεία. Λάμψεις, πολύχρωμες φλόγες, ακατάληπτες εικόνες, με αποχρώσεις που ποτέ κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί και ήχοι και φωνές, γέλιο μαζί και κλάμα, λόγια ιερά μα και ανόσια ταυτόχρονια, λέξεις που εκείνος απλά νιώθει, χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει, χωρίς να μπορεί να τις κατανοήσει. Και ενώ όλος ο ουρανός έχει γίνει ένα κολοσιαίο χωνευτήρι άναρχου ήχου και χαοτικής εικόνας, η βαθύτατα τρομακτική αυτή πανδαισία χρωμάτων και μαγικής μουσικής φτάνει στην τελική κορύφωση, εκρήγνειται, καταστρέφει και δημιουργεί. Κι εκείνος βλέπει σε ολοκληρο τον κόσμο μια γιγάντιαία έκρηξη εξώκοσμης φωτιάς. Νιώθει ότι είναι το κέντρο αυτής της έκρηξης και βλέπει τη χαοτική εξέλιξή της εκ των έσω…

-Το τέλος του χώρου και του χρόνου θα σε εκμηδενίσει…

Σταμάτα όμως να αυταπατάσαι! Δεν υπάρχει καμιά έκρηξη, ειδικά στην δική σου περίπτωση. Βιώνεις την ίδια την κοσμική συμπίεση! Όλος ο χωροχρόνος γυρνά προς τα πίσω, καθώς εσύ άνθρωπε, θέλεις να ταξιδέψεις προς τα εμπρός. Και ώντας αναπόσπαστο κομμάτι, δημιούργημα του χωροχρόνου, θα εκμηδένισεις την ίδια την ύπαρξη σου, στην προσπάθειά σου να αποδράσεις από το αιώνιο κελί σου. Βέβαια, θα γίνεις εν τέλει αυτό που επιθυμείς...

Θεός...

Μια ανάμνηση...

Είσαι πλέον απόλυτα ελεύθερος!

Den första andan

2008-05-27T22:20:00.000-07:00

The night has the skies painted jet black. The soil of this god forsaken place is doomed to never feel the warm touch of the dim light of the stars above. Yet, an eerie, pale green aura surrounds every bark, making trees look like crystals... Dead silence reigns this forest of fossilized horrors. Along with a grim sense of uneasiness...

Vehl kommt dy til Merk Skauk!!!

You will find nobody here. You might only have the slightest misfortune to come across an old man's nightmare. Manifested in matter, yet unreal. A mere shadow, one of the likes which are to be found in lunacies of a delusional... He wishes to tell you stories of his nation, long forgotten now... He wishes to grab you and throw you in the bottomless pit of the collective memory of his kinship... He wishes to show you his world... And though he dreams of her every night, he would not recall the dream the following day...

As you reach deeper inside the Murky Forest, the darkness becomes denser. Whispers you hear. The total silence of the place may have been abnormal... This sound though is unearthly horrifying. It's only whispers yes, however it is the first time you heard anything for so long. You have now come to realize that not even the sound of your footsteps reached your ears. But those whispers are clear. Let alone you have not seen anybody around... You turn the opposite way and start to run, yet the fossilized bark of tree you so conveniently marked with your knife a while ago is nowhere to be found... You are confused and scared. You start to run to another direction. Yet the darkness becomes denser and the whisper louder...

"Vehl kommt dy til Merk Skauk!!! Dy skjal finna ingene haer..."

The one who rests alone upon the Mighty Stone of The Murky Woods is pleased to be granted your company. Be warned though...

"Blodhundarna har vaert paa jakt ie dette glomt reikt...!"

You might want not to wander alone a lot... You might want to just sit by him and listen to what he has to say. At least till the dawn of the new day, when the strong sunlight will have more chances to penetrate this black wall of decadence. And you'd better paid attention to what he has to say... He is the last of his kind. He is the one tied in bronze chains. It will not be easy. He will speak to you in a language most ancient and unknown. Maybe even forgotten... But you have to pay attention...! Once you will comprehend the true meaning of his words, you will then be able to find your way out of this maze of fossils.

But now it's time for me to fly away and let him talk... I'll tell you this before I go though! We are the ones that give things their value...