Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Υtterligare en mer...

Τα συναισθηματά μου είναι πολύ ασαφή αυτή τη στιγμή. Κυμαίνονται μεταξύ ταραχής, απέχθειας, αδιαφορίας και απάθειας. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να κάτσω να αναλύσω το καθένα από αυτά. Ίσως κάποιοι να το έκριναν απαραίτητο, αφού είναι κάπως περίεργο το να νιώθει κανείς ταραχή και ταυτόχρονα να είναι απαθής. Ίσως η απέχθεια για τα γεγονότα φέρνει ταραχή και οι δύο αυτές ποσότητες είναι ανάλογες. Όσο εντονότερη η απεχθεία τόσο πιο μεγάλη η ταραχή. Κι ίσως η ταραχή γίνεται μερικές φορές τόσο μεγάλη που η καρδιά του καθενός χρειαζέται έναν εξισορροπιτικό παράγοντα –την απάθεια για παράδειγμα– έτσι ώστε να μην εκραγεί. Δεν νομίζω όμως ότι είναι τόσο απλό...

Η απέχθειά μου είναι απέχθεια για τους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι είναι ως επί τω πλείστω φυλακισμένοι στις αυταπάτες που δημιούργησαν οι ίδιοι. Το γνωρίζω ότι αναμασάω τους λόγους μου κάθε τόσο, αλλά κάθε μέρα είναι μία ακόμη επιβεβαίωση. Γι’ αυτό και πλέον είμαι απαθής. Η απάθειά μου δεν είναι άμυνα στην ταραχή μου, αλλα επιβεβαίωση της απέχθειάς μου. Απάθεια μέσω απέχθειας...

Το πρόβλημα δεν είναι ότι όλα έχουν ήδη γίνει. Το ότι τα πάντα είναι συντελεσμένα απλά με διαβεβαιώνει ότι τα πάντα είναι εντελώς φυσιολογικά... Όταν ο αέρας, που κυκλοφορεί από τους πνεύμονες προς το στόμα προσπαθώντας απεγνωσμένα να διαφύγει, βρίσκει το στόμα κλειστό, θα βγει από τη μύτη, απλώς θα αργήσει λίγο περισσότερο. Παρ’ όλ’ αυτά οι φωνητικές χορδές θα πάλονται από την ένταση. Αυτό κυρίες και κύριοι το ξέρουμε όλοι ως μουγκρητό κι είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό. Όταν κάποιος δημιουργήσει ένα πέρασμα που δεν υπήρχε πριν, ο αέρας θα διαφύγει από το πέρασμα. Μια τρύπα στον λαιμό κάποιου θα κοντύνει το τούνελ μεταξύ πνευμόνων και κεφαλιού, κι εφόσον η πίεση έχει μια τάση να εκτονώνεται στο κοντινότερο σημείο –από μία βέλτιστη απόσταση και μετά βέβαια– ο αέρας θα διαφύγει από την τρύπα. Ο ήχος θα είναι ο ήχος που κάνει το γουρούνι όταν το σφάζουν. Ένα μακρόσυρτο, μεταλλικό σφύριγμα. Κι αυτό είναι εντελώς φυσιολογικό.

Οχι, δεν με ταράζει που αυτός τον οποίον σφάζουν είναι άνθρωπος και δεν είναι γουρούνι. Στην προσωπική μου αντίληψη διαφέρουμε μονάχα στον τρόπο από τα γουρούνια. Σε τίποτε άλλο.

Όχι δεν με ταράζει ο ήχος... Έχω ακούσει τον επιθανάτιο ρόγχο του γουρουνιού. Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να διαφέρει ριζικά από αυτόν οποιουδήποτε θηλαστικού. Με ταράζουν δύο πράγματα.

Ένα είναι ο τρόπος σφαγής. Αν θες να εκτελέσεις κάποιον, αφού τον έχεις που τον έχεις υποβάλει και το μόνο που μπορεί να περιμένει είναι ο θάνατός του, καν’ το γρήγορα. Μην είσαι σαδιστής. Αλλά όπως είπα, τα πάντα είναι απόλυτα φυσιολογικά. Εξ’ ορισμού! Ό,τι εμφανίζεται κι ότι θα εμφανιστεί σε αυτόν τον κόσμο, είναι μέρος του. Δεν είναι κάτι εξώκοσμο, άρα είναι κάτι φυσιολογικό. Το αν είναι συνηθισμένο δεν έχει να κάνει με το αν είναι φυσιολογικό. Κι εντάξει, για το αν είναι κοινωνικά αποδεκτό, θα χρειαστεί να πω μοναχά μια λεξούλα... Ομοφυλόφιλοι... Όσο κι αν θέλετε να κρυφτείτε πίσω από το δάκτυλό σας, το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό... Συνεχίζει όμως να είναι κάτι το φυσιολογικότατο είτε το γουστάρετε, είτε όχι... Κατ' αυτήν την προσέγγιση λοιπόν, ο σαδισμός είναι κάτι το φυσιολογικό. Να λοιπόν δυο περιπτώσεις στις οποίες κάτι φυσιολογικό μπορεί να είναι και συνταρακτικό, ανάλογα τον αποδέκτη της πληροφορίας...

Το δεύτερο πράγμα που με ταράζει, μας φέρνει αρκετά πιο κοντά στο γενικότερο πρόβλημα. Τα αίτια του να σφάξεις κάποιον. Πολλοί ευσεβείς ισλαμιστές –μιλάω για πράους, ψυχικά ήρεμους ανθρώπους– θα με διαβεβαίωναν ενδεχομένως ότι όταν το Κοράνι μιλάει για ιερό πόλεμο, μιλάει για τον εσωτερικό πόλεμο του καθενός. Αυτόν που γίνεται στην ψυχή του, το αποτέλεσμα του οποίου θα την κρίνει στην μετά θάνατον ζωή. Άρα οι διάφοροι τρομοκράτες που διαστρευλώνουν τον λόγο του Θεού, θα πάνε στην κόλαση. Εγώ από την άλλη δεν πιστεύω σε κανέναν θεό, καμία ψυχή, καμία μετά θάνατον ζωή. Όλα είναι κρέας. Αν όμως θέλουν κάποιοι να μιλήσουμε με τα δικά τους δεδομένα, θα τους έλεγα ότι όποιος φωνάζει «ο Θεός είναι μεγάλος» και αρχίζει να κόβει σαδιστικά τους λαιμούς ανθρώπων, όχι επειδή έχει την ανάγκη να τραφεί, αλλά επειδή... ο Θεός είναι μεγάλος..., βρίσκεται ήδη στην κόλαση και δεν το έχει καταλάβει.

Κόλαση δεν είναι τα καζάνια, οι φωτιές και η αιώνια αγωνία. Κόλαση είναι η στιγμή του θανάτου σου, όταν συνειδητοποιείς πόσο μάταια σπατάλησες τη ζωή σου. Κόλαση είναι η αυταπάτη... Όταν αυταπατάσαι ότι έχεις βρει την αλήθεια, βρίσκεσαι στην κόλαση. Γιατί η πραγματικότητα –η δική σου πραγματικότητα– έρχεται... Να την, εδώ είναι!!! Τι κάνει; Σου ρίχνει μια ξεγυρισμένη γονατιά στ’ αρχίδια, κι εσύ διπλωμένος από τον πόνο, αντί να ψάξεις να βρεις έναν τρόπο να ανταπεξέλθεις αποτελεσματικά στο ερέθισμα, βαστιέσαι από την «αλήθεια» σου και προσπαθείς να την επιβάλλεις στην ίδια την πραγματικότητά σου. Μόνο που δεν λειτουργεί έτσι. Η πραγματικότητα σου επιβάλλεται, δεν της επιβάλλεσαι. Κι εσύ το μόνο που κάνεις είναι να κρατάς τα μάτια σου ερμητικά κλειστά, περιμένοντας να κατέβει το αίμα να σου μουδιάσει λίγο τα παπάρια. Κι όσο τα μάτια σου είναι κλειστά, όσο περιμένεις να ηρεμήσεις από τον πόνο, γλυκαίνεσαι από την εικόνα της δικής σου κατασκευασμένης και βολικότατης «αλήθειας». Γλυκαίνεσαι τόσο πολύ ώστε όταν ανοίγεις ξανά τα βλέφαρά σου, δεν βλέπεις την πραγματικότητα, βλέπεις την μικρή και μίζερη «αλήθεια» σου. Δεν επιβάλλεις ποτέ το κατασκεύασμά σου στην πραγματικότητα, το επιβάλλεις συνειδητά είτε όχι στον εαυτό σου...! Και προσπαθείς να το επιβάλλεις και σε όσους δεν συμφωνούν με αυτό. Όλα αυτά βέβαια είναι τελείως φυσιολογικά... Γιατί να με ενοχλούν τόσο; Γιατί παλικάρι μου, προσπαθείς να επιβληθείς και σ’ εμένα και στους ανθρώπους που αγαπάω...

Το να κόψεις αργά και βασανιστικά τον λαιμό κάποιου, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το να χειραγωγήσεις έναν ολόκληρο λαό ώστε να πιστέψει στα ψέμματά σου, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το να σκοτώσεις κάποιον πιστεύοντας ότι πας εκει για να τον απελευθερώσεις, ή να παρουσιάζεις μια εισβολή ως πράξη απελευθέρωσης ενός λαού από έναν δικτάτορα τον οποίο εσύ ο ίδιος χρηματοδότησες. Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το να ορίεσαι και να μας προσβάλλεις προσπαθώντας να μας κάνεις να «καταλάβουμε». Κι είναι ακριβώς το ίδιο γι εσένα, όχι για εμάς που δεχόμαστε τα σκατά... Εσύ θα είσαι πάντα μέσα στην φούσκα σου, εμείς όμως μπορεί απλώς να δεχτούμε μια προσβολή, ή μπορεί και να χάσουμε τα κεφάλια μας... Σας φαίνεται άδικο όλο αυτό; Ανέφερα άραγε ποτέ ότι δεν πιστεύω σε κανενός είδους δικαιοσύνη; Και μιας και μιλάμε για αυταπάτες και επιβολή, η ασφάλεια είναι κι αυτή μια αυταπάτη... Δεν θα είσαι ποτέ ασφαλής, παρ’ το χαμπάρι, σταμάτα να γκρινιάζεις και κάνε κάτι εσύ γι’ αυτό... ΟΧΙ εσείς! Ποτέ εσείς!!! Η ομαδοποίηση είναι το πιο ευφόρο έδαφος για να σπείρει κανείς αυταπάτες!

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι τα πάντα έχουν συντελεστεί. Το πρόβλημα είναι ότι τα πάντα έχουν συντελεστεί επειδή εμείς οι ίδιοι, συνειδητά είτε όχι, δεν κάνουμε τίποτε καινούριο, όσο κι αν πιστεύουμε το αντίθετο...! Δεν συνεχίζουμε καν να κάνουμε ό,τι κάναμε ως τώρα... Το ξεκινάμε με κάθε νέα γενιά από την αρχή...! Και πιστεύουμε το αντίθετο, επειδή ακριβώς μας βολεύει να το πιστεύουμε. Κι επειδή πιστεύουμε το αντίθετο από αυτό που στην πραγματικότητα κάνουμε, καταλήγουμε να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που πιστεύουμε. Εξελισσόμαστε λόγω αναγκών, ενώ θέλουμε να πιστεύουμε ότι εξελισσόμαστε λόγω δικής μας βούλησης.

Λοιπόν ξέρετε κάτι; Είτε το θέλετε, είτε όχι εξελισσόμαστε... Είτε το θέλετε, είτε όχι, οι ανάγκες μας είναι αυτές οι οποίες διαμορφώνουν τη βούληση μας... Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, μπορεί να ξαναβρεθούμε στην αρχή, αλλά είναι καλύτερο να είσαι στο ισόγειο, παρά να είσαι στο ρετιρέ. Γιατί; Επειδή κανένα κτήριο δεν μπορεί να συνεχίσει να εκτείνεται εις ύψος ατέρμονα... Αν ωστόσο είσαι στο έδαφος μπορείς να μαζέψεις όλα τα κομμάτια τα όποια θα σε βοηθήσουν να φτιάξεις ένα σκάφος που θα σου επιτρέψει να εκτοξευθείς στους αιθέρες. Κι αν καταφέρεις να ξεφύγεις από την γήινη βαρύτητα, δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο πλέον να σε εμποδίζει να φτάσεις όσο «ψηλότερα» μπορείς... Τίποτε παρά μόνο ο ίδιος ο χρόνος. Έτσι λειτουργεί και η αλήθεια... Η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω. Έξω από το σύμπαν στο οποίο ζούμε. Κανείς όμως δεν θα καταφέρει να βγει από το σύμπαν. Την αλήθεια δεν την βρίσκεις ποτέ, μπορείς μονάχα να την ψάχνεις και να περισυλλέγεις όλο και περισσότερα κομμάτια της...

Την επόμενη φορά που η πραγματικότητα θα χτυπήσει τον οποιονδήποτε, καλό θα είναι αυτό το άτομο να μην κλείσει τα μάτια του. Καλό θα είναι να μπει στη διαδικασία να νιώσει τον πόνο με κάθε κύτταρο του σώματός του. Έτσι δεν θα αναβάλλει απλά το ραντεβού με την πραγματικότητα, αλλά θα συμφιλιωθεί μαζί της. Και πάνω απ’ όλα... Δεν θα μπει στον πειρασμό να κλωτσήσει και τους διπλανούς του στ’ αρχίδια...

Ίσως είναι και για εσάς η ώρα να αποκτήσετε λίγη απάθεια...


























Καλημέρα...